Όταν μου απαντάς: «Δυστυχώς, κύριε Θεμελή, δεν υπάρχει χώρος φιλοξενίας αδέσποτων» είσαι ΛΙΓΟΣ για τη θέση που κατέχεις!»

“ΤΟ «ΕΣΥ ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ» ΤΗΣ ΜΑΡΘΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ» ΤΟΥ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗ ΤΟ 1992 ΣΤΟ MEGA ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΠΡΟΩΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ Ή ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟΥ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ…”

Στη σειρά του αείμνηστου δημιουργού Γιάννη Δαλιανίδη «Οι Μικρομεσαίοι» η επίσης συγχωρεμένη πρωταγωνίστρια Μάρθα Καραγιάννη έμενε σε ρετιρέ και είχε αγοράσει ένα μεγαλόσωμο σκύλο ως κατοικίδιο – φύλακα!!! Φυσικά, στην πολυκατοικία που έδρευε σχεδόν στο κέντρο της Αθήνας, σηκώθηκε όχι απλώς σκόνη αλλά θύελλα αντιδράσεων, αφού οι ένοικοι ενοχλούνταν από την παρουσία του εν λόγω κατοικίδιου λόγω των γαβγισμάτων σε ακατάλληλες ώρες αλλά και συνολικότερα από την εν γένει παρουσία του στο οίκημα!!!

Κάποια στιγμή η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας αποφάσισε να επισκεφθεί τη Μάρθα (διατήρησε το πραγματικό της όνομα στον ρόλο που υποδυόταν στη σειρά) για να μεταφέρει όλα αυτά τα συσσωρευμένα παράπονα που υπήρχαν από τους ενοίκους!!! Επάνω στην έντονη λογομαχία, της λέει στριγκλίζοντας κυριολεκτικά: «Στο κάτω κάτω, κυρία μου, και να μην ενοχλεί όπως εσείς υποστηρίζετε… μυρίζει, βρωμάει!» Για να λάβει την αποστομωτική απάντηση της αείμνηστης Μάρθας: «Είσαι σίγουρη ότι μυρίζει ο σκύλος; Γιατί ειδικά τα καλοκαίρια, στοίχημα βάζω ότι εσύ μυρίζεις περισσότερο από τον σκύλο!»

Αποτελεί μια κοινή πραγματικότητα ή όχι τούτο; Πόσες φορές θα προτιμούσαμε να πιούμε έναν καφέ, ένα κρασάκι, ένα τσίπουρο, ένα τίλιο βρε αδελφέ — αν ήμασταν καλόγεροι σε μοναστήρι — δίπλα σε μια αγέλη σκυλιών αντί δίπλα σε έναν, δύο συγκεκριμένους ανθρώπους; Μην σπαζοκεφαλιάζεστε πολλές φορές, μην πω αμέτρητες και κινδυνεύσω να φανώ υπερβολικός…

Το πρόβλημα πού ακριβώς αρχίζει;;;; Αρχίζει όταν η φιλοζωία χάνει τις αρχές και τις αξίες της, οι οποίες υποτίθεται ότι σε θεωρητικό επίπεδο τη διέπουν. Και τη Βουλή των Ελλήνων το 1970, 1980, αρχές δεκαετίας 1990, ακόμη και 2000, την αντιμετωπίζαμε με κάποια πιο σοβαρή στάση — αλλά πλέον, ειδικά από το πρώτο μνημόνιο και έπειτα, αν τύχει να παρακολουθήσουμε κάποια συνεδρίαση, νιώθουμε ότι βρισκόμαστε θαμώνες σε κάποια θεατρική παράσταση του αείμνηστου Χάρυ Κλυνν…

Τι ακριβώς συμβαίνει με τα αδέσποτα;Δύο πολύ βασικά και κοινωνικά ανήθικα πράγματα, κατά την ταπεινή μου άποψη!!!

Πρώτον: γνωστή, πασίγνωστη η ιστορία όταν έχουμε μικρά παιδιά και αγοράζουμε ένα, δύο κατοικίδια ώστε να χαίρονται και να ευχαριστιούνται τα πιτσιρίκια μας, όπως οφείλουν στην ηλικία που βρίσκονται. Μόλις εκείνα τα κατοικίδια τρανέψουν (κοζανίτικη έκφραση, την έμαθα όταν θήτευσα φαντάρος στη γειτονική πόλη το 2007), ψάχνουμε τρόπο να τα ξεφορτωθούμε διότι πλέον για εμάς αποτελούν βαρίδια…

Δεύτερον: όταν τίθεται το ζήτημα στους εκάστοτε Δήμους να έρθουν να περιμαζέψουν τα αδέσποτα και ακούς εκείνο το περιβόητο και απολύτως σκληρό ως απάντηση: «Δεν υπάρχει χώρος υποδοχής δυστυχώς»!!! Λες και δεν πρέπει να επενδυθεί ένα συγκεκριμένο κονδύλι, ακόμη και αν χρειαστεί να περικοπεί από κάπου αλλού!!! Φυσικά, αν αύριο αποφασίσει να μας επισκεφθεί στον Νομό Καστοριάς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή ο Υπουργός Εξωτερικών, ο Χάρι Πότερ θα πετάξει μερικά χρήματα ως μάνα εξ ουρανού… αφ’ υψηλού…

Εγώ τουλάχιστον εις διπλούν πραγματοποίησα το εν λόγω τηλεφώνημα, όντας γραμματέας του Πολιτιστικού φορέα του οικισμού μου το 2018 και Πρόεδρος το 2022, ακούγοντας την ίδια απάντηση: «Δεν υπάρχει δυστυχώς ειδικός χώρος υποδοχής, κύριε Θεμελή, δυστυχώς»!!!

Γνωστό το περιστατικό προ τετραετίας (Φεβρουάριος 2021) με σφοδρή επίθεση επικίνδυνου αδέσποτου σε ηλικιωμένη κυρία του οικισμού μας, που με σειρά προσωπικών ενεργειών αλλά και της τότε διοικούσας αρχής της κοινότητας (εγώ τα λέω όλα όταν γίνονται σωστά) αποκαταστάθηκε το πρόβλημα και η γυναίκα ευτυχώς ανάρρωσε ομαλά, δίχως επιπλέον επιπλοκές και μη αναστρέψιμα ζητήματα για την υγεία της, με το επικίνδυνο σκυλί να απομακρύνεται από τον χώρο δράσης του!!! Τις τελευταίες ημέρες πληροφορήθηκα από τη σημερινή διοίκηση της Δημοτικής Κοινότητας Κορησού ότι έχει ενορχηστρωθεί νέα προσπάθεια απομάκρυνσης επικίνδυνων αδέσποτων ζώων, σε αγαστή συνεργασία με τον Δήμο Καστοριάς, ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστα φαινόμενα… και πολύ καλά πράττουν!!!

Αυτό που με εξοργίζει εμένα — και θα το πω, κι ας μην πω ούτε καλημέρα με κάποιους από αύριο (είμαι άνθρωπος του απόλυτου ρίσκου και το ξέρετε οι περισσότεροι) — είναι αυτός ο άτυπος εμφύλιος που έχει ξεσπάσει μεταξύ εκείνων που επιλέγουν να ταΐζουν τα αδέσποτα και εκείνων που σηκώνουν το λάβαρο του πολέμου εναντίον τους… Οι λύσεις πρέπει να είναι νόμιμες, αυτοδιοικητικές και αρμόδιες!!!

Όταν λες στον άλλον «μην ταΐζεις έναν οργανισμό που πεινάει», όπως λένε οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι σαν να αρνείσαι τον ίδιο τον Εσταυρωμένο… Όπως όταν σου απαντούν στο τηλέφωνο: «Δυστυχώς, κύριε Θεμελή, δεν υπάρχει χώρος φιλοξενίας αδέσποτων» είσαι ΛΙΓΟΣ για τη θέση που κατέχεις!!!

Οι μεγάλοι σταυροί στην Εκκλησία και με το που βγαίνουμε από το κατώφλι του Ιερού Ναού αλλάζουμε άρδην συμπεριφορά… πάντα με ενοχλούσε και πάντα θα με ενοχλεί…

ΝΑΙ, ΜΑΡΘΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ — ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ!!!

Ο Υπογράφων

Θεμελής Αναστάσιος