Όταν το «θέατρο» της εξουσίας παίζεται σε επανάληψη: Η λούπα Κορεντσίδη – Ευαγγέλου

«Η τσίπα είναι το τελευταίο ρούχο του ανθρώπου. Όταν το βγάλει, μένει γυμνός για πάντα…»

Έναν χρόνο πριν, από αυτές εδώ τις στήλες, σχολιάζαμε με έκπληξη αλλά και προβληματισμό την ξαφνική πολιτική «κωλοτούμπα» και την τοποθέτηση του εκπαιδευτικού κ. Σάκη Ευαγγέλου στη θέση του ειδικού επιστημονικού συνεργάτη του Δημάρχου Καστοριάς, κ. Γιάννη Κορεντσίδη. Ήταν η εποχή που η τοπική κοινωνία προσπαθούσε να συμβιβάσει τις προεκλογικές κορώνες του κ. Ευαγγέλου: – «Συνεργασία εγώ με αυτούς; Ούτε με σφαίρες» – με την πραγματικότητα των επίσημων ανακοινώσεων στη Διαύγεια.

Φέτος, το έργο παίζεται σε επανάληψη. Η πρόσφατη δημοσίευση της επανατοποθέτησης και ανανέωσης της σχέσης των δύο ανδρών έρχεται να επιβεβαιώσει πόσο προβλέψιμη και χειριστική έχει γίνει η διαχείριση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μια διαχείριση που φαίνεται να εγκλωβίζεται σε μια ατέρμονη λούπα προσώπων, δημοσίων αναθέσεων, οικονομικών ροών και βολικών ισορροπιών, την ώρα που ο τόπος συρρικνώνεται και οι νέοι επιστήμονες της Καστοριάς παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς ή της «σεζόν».

Αλήθεια, ο κ. Ευαγγέλου, ως μάχιμος εκπαιδευτικός, δεν είναι απαραίτητος στην οργανική του θέση; Η υπηρεσία του και η δημόσια εκπαίδευση που τον πληρώνει, δεν έχουν ανάγκη τις γνώσεις και τις εργατώρες του;

Ή μήπως έχουμε να κάνουμε με μια τόσο σπάνια περίπτωση πολιτικού αλτρουισμού, όπου ένας άνθρωπος, αφού εξαντλήσει το ωράριό του στις σχολικές αίθουσες, τρέχει με αυταπάρνηση —και προφανώς «αμισθί»— να κάνει τον τροχονόμο (και όχι μόνο) στα «απαιτητικά» ψηφιακά projects και τις αναθέσεις του Δήμου; Εκτός πια αν το να μοιράζεις τον χρόνο σου ανάμεσα στα θρανία και στα γραφεία των δημοτικών προμηθευτών θεωρείται πλέον… υπερωριακή προσφορά στον πολιτισμό.

Τόση γενναιοδωρία και τέτοιο περίσσευμα χρόνου από έναν δημόσιο λειτουργό, πραγματικά συγκινεί…

Επειδή, λοιπόν, οι καταστάσεις δεν άλλαξαν στο ελάχιστο και τα ερωτήματα παραμένουν όχι απλώς αναπάντητα, αλλά ακόμα πιο επιτακτικά, αναδημοσιεύουμε αυτούσιο το περσινό μας κείμενο. Διαβάστε το προσεκτικά και θα διαπιστώσετε πως, αν και γράφτηκε πέρυσι, ταιριάζει γάντι, απόλυτα και στο σήμερα.

Θέατρο, μεγάλη τέχνη… Γράφει η Μαρία Μάσιου

Κάποτε, στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Καστοριάς, όταν ο δημόσιος διάλογος ήταν πιο δραματικός από αποτελεσματικός, ο κύριος Σάκης Ευαγγέλου έπαιζε έναν ρόλο με πάθος: Τον ρόλο του αυστηρού κριτή, του αφοσιωμένου αντιπολιτευόμενου, του φωνητικού υπερασπιστή της πολιτικής ηθικής. Με εύστοχα —ενίοτε και εντυπωσιακά— επιχειρήματα, δεν δίσταζε να αναμετρηθεί με την τότε δημοτική αρχή Κορεντσίδη, διατυπώνοντας καίριες ενστάσεις για πρακτικές, αποφάσεις, ακόμα και για το συνολικό ήθος της διοίκησης.

Όταν ο αέρας ήταν πιο πυκνός από απόψεις και πιο φορτισμένος από εντάσεις, ο κύριος Σάκης Ευαγγέλου ανέβαινε σχεδόν με φυσικότητα στη σκηνή της αντιπολίτευσης. Ο λόγος του, αιχμηρός· η στάση του, σταθερή· η φωνή του, ενίοτε σφιγμένη από αγανάκτηση — έμοιαζε να ερμηνεύει τον ρόλο του με πειστικότητα. Και που να τον ακούγατε σε πολιτικά πηγαδάκια εκτός δημαρχείου! Ήταν ο υπερασπιστής της συνέπειας, ο κριτής της εξουσίας, ο «αντίλογος» σε κάθε τι που έφερε την υπογραφή Κορεντσίδη. Οι παρεμβάσεις του άνοιγαν συχνά με το γνώριμο: “Ψήφισα ΟΧΙ γιατί…” ή “Με αυτούς ούτε με «σφαίρες», ούτε για αστείο…“

Δεν ήταν απλώς ένας ακόμη δημοτικός σύμβουλος. Ήταν ο «διαφωνών με νόημα». Η πολιτική του ρητορική, στολισμένη με αναφορές στη διαφάνεια, στη λογοδοσία και στους «ανθρώπους του συστήματος», συχνά προκαλούσε το ενδιαφέρον ακόμη κι όσων διαφωνούσαν μαζί του. Ήταν ένας ρόλος που ερμήνευε με ζήλο.

Ο θεατής —ή, αν προτιμάτε, ο πολίτης— τον παρακολουθούσε με ενδιαφέρον. Και γιατί όχι; Το έργο είχε δράση, είχε εντάσεις, είχε και ίχνη λυρισμού. Μιας πολιτικής αφήγησης με τίτλο: Απέναντι.

Σήμερα, από την αυλαία ενός δελτίου τύπου, πληροφορούμαστε πως ο ίδιος κύριος Ευαγγέλου συμμετέχει πλέον ως συνεργάτης της ίδιας διοίκησης που άλλοτε καυτηρίαζε. Εμφανίζεται, μάλιστα, όχι απλώς ως τεχνικός σύμβουλος, αλλά ως άνθρωπος-κλειδί σε μια σειρά ψηφιακών πρωτοβουλιών — παρουσιάζοντας, μεταξύ άλλων, το ενιαίο ψηφιακό εισιτήριο για τις τουριστικές δομές της Μακεδνός Α.Ε.

Κανείς δεν αρνείται τη σημασία τέτοιων εργαλείων για την τουριστική εμπειρία τα οποία βέβαια θα κριθούν εκ του αποτελέσματος κ.α. Όμως η πολιτική πραγματικότητα —όπως και το καλό θέατρο— δεν κρίνεται μόνο από το περιεχόμενο του έργου, αλλά και από τη σκηνοθεσία του.

Και εδώ, η σκηνοθεσία γεννά ερωτήματα. Όχι θεατρικά, αλλά ηθικά και διοικητικά.

Διότι ένας ενεργός δημόσιος υπάλληλος, ήδη αμειβόμενος από το κράτος ως εκπαιδευτικός, τι ακριβώς ρόλο καλείται να παίξει όταν, παράλληλα, αναλαμβάνει τη θέση “συνεργάτη” του Δήμου — και μάλιστα σε αντικείμενα που εμπλέκονται με προμήθειες, τεχνολογικές πλατφόρμες και πιθανές αναθέσεις;

Δεν υπάρχουν άραγε νέοι επιστήμονες, ελεύθεροι επαγγελματίες, νεοφυείς επιχειρήσεις στην πόλη που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ψηφιακής καινοτομίας, οι οποίοι θα μπορούσαν —και θα όφειλαν— να διεκδικήσουν ισότιμα τέτοιες συνεργασίες;

Και τελικά, πως ακριβώς αποφασίζεται ότι ένας δημόσιος υπάλληλος δικαιούται να λειτουργεί και ως μεσάζων, και ως τεχνικός τροχονόμος μεταξύ του Δήμου και πιθανών προμηθευτών; Γιατί ακόμη ένας δημόσιος υπάλληλος κόβει τα όνειρα ενός άνεργου ειδικού επί του θέματος τη στιγμή που χιλιάδες νέοι καστοριανοί αναζητούν την τύχη τους στο νέο αναγκαστικό πλέον trend, που ονομάζεται «σεζόν» η οποία αναδεικνύεται ως νεομάστιγα αυτού του πολύπαθου τόπου που συρρικνούται με γεωμετρική πρόοδο και εξαθλιώνεται σε έναν θανατηφόρο κατήφορο χωρίς τέλος;

Το ερώτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι θεσμικό. Και είναι βαθιά πολιτικό.

Γιατί όταν η αντιπολίτευση μετατρέπεται σε σιωπηλή συνέργεια, και όταν οι διακηρύξεις περί αξιοκρατίας αντικαθίστανται από βολικές επιλογές “εγγύησης”, τότε η διαφάνεια παύει να είναι αξία και μετατρέπεται σε αφήγηση.

Και σε κάθε σοβαρό θέατρο, υπάρχει ένα σημείο στο έργο όπου το κοινό σταματά να χειροκροτά και αρχίζει να αναρωτιέται:

Ποιος έγραψε τελικά το σενάριο; Και γιατί παίζουν πάντα οι ίδιοι ηθοποιοί;

Θέατρο, μεγάλη τέχνη…

Αλλά ο θεσμικός ρεαλισμός, ευτυχώς, δεν σηκώνει αυλαία. Ζητά απαντήσεις.

Μαρία Μάσιου

Θέατρο, μεγάλη τέχνη…