Στο πόδι κάτοικοι και επαγγελματίες για τη Νότια Παραλία – Συγκέντρωση πολιτών!

ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΕΡΓΟ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΝΟΤΙΑΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ»

Με την ανάπλαση της Νότιας Παραλίας και τις διαμορφώσεις που προτείνονται,

προβλέπεται ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ των υφιστάμενων θέσεων στάθμευσης

στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου, (θα καταργηθεί άνω του 50% των υφιστάμενων θέσεων στάθμευσης), που θα ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ  την καθημερινότητα 

κατοίκων, εργαζομένων και επαγγελματιών της ευρύτερης περιοχής .

Παρακαλούμε ΟΛΟΥΣ τους ενδιαφερόμενους, 

την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου και ώρα 6:00 το απόγευμα, σε συγκέντρωση, 

στην πλατεία δίπλα από την Roma Pizza, 

για συζήτηση – ενημέρωση, για τις παρεμβάσεις.

Παρακαλούμε επίσης, τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, να αναδείξουν το πρόβλημα.

Η δική μας άποψη

Αχρείαστη ανάπλαση με κάθε κόστος ή πόλη με προτεραιότητες;

Υπάρχουν στιγμές που μια πόλη καλείται να αποφασίσει όχι απλώς τι έργα θέλει να κάνει, αλλά ποια προβλήματα θέλει πραγματικά να λύσει και με ποια προτεραιότητα.

Στην Καστοριά, η δημοτική αρχή φαίνεται να έχει ήδη πάρει την απόφασή της. Περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ προορίζονται για την ανάπλαση της Νότιας Παραλίας, ενός από τα πιο ζωντανά, πιο εμπορικά και πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης.

Το ερώτημα όμως που απασχολεί πολλούς δεν είναι αν η Νότια Παραλία μπορεί να γίνει ομορφότερη. Το ερώτημα είναι αν αυτό είναι σήμερα το πιο επείγον ζήτημα για την Καστοριά.

Η μνήμη είναι ακόμη νωπή.

Οι κάτοικοι θυμούνται πολύ καλά τι συνέβη στις αναπλάσεις των πλατειών Μακεδονομάχων, Ειρήνης και Ντολτσού. Θυμούνται τα χρόνια ταλαιπωρίας που ζούνε ακόμη και σήμερα. Θυμούνται τις κακοτεχνίες, τα κλειστά περάσματα, τη μειωμένη εμπορική κίνηση, την αγωνία των επαγγελματιών και την καθημερινή ταλαιπωρία των πολιτών.

Θυμούνται όμως και κάτι ακόμη.

Θυμούνται τα μεγάλα δέντρα που καταστράφηκαν.

Δέντρα υγιή, χρήσιμα, πανέμορφα. Δέντρα που χρειάστηκαν δεκαετίες για να μεγαλώσουν. Δέντρα που πρόσφεραν σκιά, δροσιά και ανθρώπινες ανάσες μέσα στο τσιμέντο. Δέντρα που αποτελούσαν φυσική προστασία απέναντι στους ολοένα πιο έντονους καύσωνες.

Στο όνομα των…αναπλάσεων, πολλά από αυτά εξαφανίστηκαν.

Και μαζί τους χάθηκε ένα κομμάτι του χαρακτήρα της πόλης και της πολυπόθητης πλέον βιοκλιματικής λογικής.

Σήμερα, σε σημεία όπως η πλατεία Ειρήνης και η πλατεία Μακεδονομάχων, πολλοί κάτοικοι βλέπουν χώρους περισσότερο γυμνούς, περισσότερο σκληρούς, με λιγότερο πράσινο και λιγότερη φυσική σκιά. Χώρους που το καλοκαίρι μετατρέπονται σε θερμικές νησίδες και όχι σε σημεία ανάπαυσης και ζωής.

Γι’ αυτό και η ανησυχία για τη Νότια Παραλία δεν είναι αβάσιμη. Δεν γεννιέται από φόβο απέναντι στην αλλαγή. Γεννιέται από την εμπειρία.

Από το προηγούμενο.

Και κυρίως από την αίσθηση ότι για ακόμη μία φορά η πόλη συζητά για κάτι δευτερεύον, ενώ τα ουσιώδη μένουν πίσω.

• Η Καστοριά εξακολουθεί να αναζητά λύσεις για το ΔΗΝΑΚ.
• Τα παλιά Σφαγεία περιμένουν την αξιοποίηση που τους αξίζει ενώ παραμένουν σαν εξαθλιωμένη συνοικία του Μουμπάι με λάσπες στις βροχές και σκόνη στους καύσωνες. Πιο πολύ υποβάθμιση δεν υπάρχει.
• Το «φιλέτο» του Ενυδρείου παραμένει μια ανεκμετάλλευτη δυνατότητα. Τσίρκο και μόνο τσίρκο! Οι προτάσεις και οι μελέτες προηγούμενων, ακυρώθηκαν από την πρώτη μέρα ανάληψης καθηκόντων του Κορεντσίδη. Με αυτό κοιμόταν και ξυπνούσε τότε ο παραλίγο μετανάστης στη Γερμανία που του κατσε το λαχείο…Γιατί άραγε; Γιατί αρνήθηκε την ωφέλιμη θεσμική συνέχεια της διοίκησης (κατά το συνέχεια του κράτους) και απέρριψε δια βδελυγμίας μία όντως οραματική πρόταση; Τι κρύβεται από πίσω όταν εξαφανίζεις ένα κατά κοινή ομολογία δυνατό και αξιόλογο σχέδιο και το παρουσιάζεις στη θέση του ένα υποκριτικό κακέκτυπο που μπάζει από χίλιες μεριές (παλιό πνευματικό);
• Η σύνδεση Καστοριάς και Χλόης εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κυκλοφοριακά ζητήματα της περιοχής και αντί να το θέσει ως άμεση, αμεσότατη προτεραιότητα, με γρήγορες και έξυπνες κινήσεις, μετατρέποντας σε συγκοινωνιακό πνεύμονα τον περιφερειακό δρόμο με έναν σχεδιασμό και κατέβασμα του δρόμου από την Καλλιθέα να καταλήγει πίσω από το γήπεδο της Καστοριάς, κάθεται τώρα τελευταία, και διαχέει παραμύθια της Χαλιμάς για… τούνελ της Χλόης! Αν κάτι πρέπει να θαυμάσει κάποιος σε αυτό, είναι η πίστη του Δημάρχου Καστοριάς πλέον στην…αθανασία. Και όλο αυτό θυμίζει ένα παλιό ανέκδοτο: Ένας άνθρωπος ζητά ένα ποτήρι νερό κι ο Χότζας του απαντά ότι δεν του φέρνει τώρα νερό αλλά πρέπει να περιμένει γιατί θα του φτιάξει πρώτα ένα ολόκληρο αυλάκι για να φτάνει το νερό ως το σημείο που βρίσκεται! Η άμεση ανάγκη μένει στην άκρη και η συζήτηση μεταφέρεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ ακριβότερο και πολύ πιο …αξιοφάνταστο και μακρινό.
• Και πάνω απ’ όλα υπάρχει ένα θέμα που αγγίζει ευθέως την ανθρώπινη ζωή: η γρήγορη και ασφαλής πρόσβαση στο Νοσοκομείο Καστοριάς. Αν η πόλη θέλει πραγματικά να επενδύσει στον τουρισμό, τότε οφείλει να προετοιμαστεί και για τις αυξημένες ανάγκες που αυτός θα φέρει. Περισσότεροι επισκέπτες σημαίνουν περισσότερα οχήματα, μεγαλύτερη κίνηση, μεγαλύτερες απαιτήσεις στις υποδομές.

Τα ασθενοφόρα δεν μπορούν να περιμένουν.

Οι ασθενείς δεν μπορούν να περιμένουν.

Η ασφάλεια των πολιτών δεν μπορεί να περιμένει.

Κι όμως, αντί οι συζητήσεις να περιστρέφονται γύρω από αυτά τα ζητήματα, περιστρέφονται γύρω από μια νέα παρέμβαση στο πιο ευαίσθητο σημείο της πόλης.

Κάπως έτσι μοιάζει να λειτουργεί σήμερα και η λογική των προτεραιοτήτων στον Δήμο Καστοριάς.

Σαν να καίγεται το σπίτι και εμείς να αλλάζουμε τις κουρτίνες.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η πρόθεση κατάργησης περίπου 140 θέσεων στάθμευσης σε μια περιοχή που ήδη αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα.

Η απάντηση που συνήθως δίνεται είναι ότι «πρέπει να σκεφτόμαστε τον άνθρωπο και όχι το αυτοκίνητο».

Αλλά ποιος βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητο;

Δεν είναι άνθρωποι;

Ο εργαζόμενος που τρέχει στη δουλειά του.

Ο επαγγελματίας που περιμένει πελάτες.

Ο ηλικιωμένος που δυσκολεύεται να μετακινηθεί.

Ο γονιός με τα παιδιά του.

Ο επισκέπτης που θέλει να κινηθεί στην αγορά και στην παραλία της πόλης.

Η συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται λες και ο πεζός και ο οδηγός είναι δύο διαφορετικά είδη ανθρώπων. Τις περισσότερες φορές είναι το ίδιο πρόσωπο. Γενικά όμως μιλάμε για ανθρώπους σε κάθε περίπτωση.

Και ακόμη πιο δύσκολο γίνεται να πιστέψει κάποιος ότι η απώλεια των θέσεων στάθμευσης θα καλυφθεί από το πάρκινγκ της Νομαρχίας.

Γιατί όσοι ζουν καθημερινά την πόλη γνωρίζουν την πραγματικότητα.

Το πάρκινγκ της Νομαρχίας είναι ήδη γεμάτο.

Η Νότια Παραλία είναι ήδη πιεσμένη.

Η ζήτηση είναι ήδη μεγαλύτερη από τη διαθέσιμη χωρητικότητα.

Πώς λοιπόν λύνεται το πρόβλημα αφαιρώντας θέσεις από έναν κορεσμένο χώρο και μεταφέροντας τες σε έναν άλλον επίσης κορεσμένο χώρο;

Κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει μια πραγματικά πειστική απάντηση σε αυτό. Απλά, ως συνήθως, ο Κορεντζίδης και οι παρέα του, επιλέγουν μετά μανίας να παίρνουν έτοιμες μελέτες, έτοιμη τροφή από παλαιότερους δημάρχους και παλαιότερες δημοτικές αρχές και να τις αξιοποιούν για να πείσουν τον κόσμο ότι κάνουν έργα μόνο και μόνο για την εικόνα και την κυκλοφορία του εργολαβικού χρήματος.

Το αποτέλεσμα είναι να γίνονται έργα αναχρονιστικά και ακατάλληλα, που δεν έχουν καμία σχέση με το σήμερα. Δεν διαβουλεύονται με κανέναν κάτοικο στη σημερινή εποχή και δεν δημιουργούνται συνθήκες για τις ανάγκες της ανθρώπινης κατοίκησης σήμερα και στο μέλλον.

Η Νότια Παραλία δεν είναι μια παραμελημένη γωνιά που περιμένει τη σωτηρία της. Είναι η βιτρίνα της Καστοριάς. Είναι σημείο συνάντησης, βόλτας, εμπορίου, τουρισμού και καθημερινής ζωής. Και σε σχέση με τα άλλα έργα που αναφέραμε, είναι μια χαρά και καναονικά δεν θα πρεπε να την αγγίξουν πέραν κάποιων μικροπαρεμβάσεων – συντηρήσεων.

Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Γιατί αν κάτι πάει στραβά, το τίμημα δεν θα το πληρώσουν όσοι σχεδιάζουν πάνω σε χάρτες και μακέτες.

Θα το πληρώσουν οι επαγγελματίες που θα δουν τον τζίρο τους να πέφτει.

Θα το πληρώσουν οι κάτοικοι που θα δυσκολευτούν ακόμη περισσότερο στην καθημερινότητά τους.

Θα το πληρώσουν οι επισκέπτες που θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια πόλη «…πεδίο βολής φτηνό / που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι».

Και τελικά θα το πληρώσει η ίδια η Καστοριά.

Γιατί ανάπτυξη δεν είναι να ξηλώνεις ό,τι υπάρχει για να παρουσιάσεις κάτι διαφορετικό. Ανάπτυξη είναι να λύνεις προβλήματα, να βελτιώνεις τη ζωή των ανθρώπων και να προστατεύεις όσα κάνουν μια πόλη ανθρώπινη.

Και αυτό ακριβώς είναι που πολλοί πολίτες φοβούνται ότι κινδυνεύει να χαθεί για ακόμη μία φορά. Όχι η ευκαιρία μιας ανάπλασης, αλλά η ευκαιρία να μπουν επιτέλους οι πραγματικές ανάγκες της Καστοριάς πάνω από τα έργα εντυπωσιασμού και οικονομικών συναλλαγών.