«Μέχρι και σήμερα ο Δήμος μένει στις υποσχέσεις στις διαβεβαιώσεις και στις κλασικές πολιτικάντικες υποσχέσεις…»

Ο τίτλος έμεινε ο ίδιος αλλά όλο το περιεχόμενο έχει σβηστεί. Οριστικά και αμετάκλητα. Δείτε γιατί:

Περί Δημόσιου Λόγου, Ιδιωτικών «Επαναστάσεων» και της Τέχνης του Lobbying στο Σκοτάδι

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο το πώς στην εποχή μας η έννοια του «δημόσιου προσώπου» τείνει να γίνει τόσο ελαστική, όσο και η συνείδηση ορισμένων που φιλοδοξούν να καθορίσουν τις τύχες μας.

Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον την πρόσφατη αναστάτωση που προκάλεσε η αναδημοσίευση μιας –κατά τα άλλα– ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ μιας κυρίας, η οποία όχι μόνο κινείται στους κύκλους της πολιτικής και της τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά φαίνεται να κατέχει και την υψηλή τέχνη της «διαπραγμάτευσης».

Πληροφορηθήκαμε, λοιπόν, με μια δόση έκπληξης, ότι η αναπαραγωγή ενός κειμένου που η ίδια επέλεξε να εκθέσει στην κοινή θέα, θεωρήθηκε ξαφνικά «παραβίαση» επειδή δεν ζητήθηκε η άδειά της. Φαίνεται πως για κάποιους, η δημοσιότητα είναι ένα ένδυμα που το φορούν κατά το δοκούν:

Το επιδεικνύουν όταν θέλουν να επηρεάσουν τις μάζες ή τους πολιτικούς και το θυμούνται ως «ιδιωτική στιγμή» όταν οι πράξεις τους εκτίθενται στην κριτική των πολιτών.

Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι η αναδημοσίευση. Το ζήτημα είναι η ουσία. Όταν κάποιος ομολογεί δημόσια ότι ασκεί lobbying, (ο λόγος και οι επιδιώξεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο, δεν το εξετάζουμε και ούτε όμως έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι το λόμπιγκ έγινε μόνο για ένα ζήτημα), όταν κάποιος ομολογεί δημόσια ότι διαπραγματεύεται την ψήφο του (και ίσως και άλλων) με αντάλλαγμα συγκεκριμένες «εξυπηρετήσεις-εξασφαλίσεις» από την πολιτική ηγεσία, τότε παύει να είναι μια προσωπική υπόθεση.

Όταν προσπαθείς να κατευθύνεις τις αποφάσεις ενός Δημάρχου ή ενός πολιτικού πίσω από κλειστές πόρτες, επικαλούμενος μια «επαναστατική» διάθεση à la carte, τότε η οσμή που αναδύεται δεν είναι ακριβώς αυτή της αγνής ιδεολογίας πάντα.

Κάτι «μυρίζει» σε αυτή την επιμονή για μυστικότητα.

Δεν μπορείς να διεκδικείς το ρόλο του ρυθμιστή των κοινών και ταυτόχρονα να απαιτείς τη σιωπή των υπολοίπων.

Η δημοσιογραφία των πολιτών, την οποία υπηρετούμε, έχει ως σκοπό να φωτίζει και αυτές τις γκρίζες ζώνες όπου η προσωπική διαπραγμάτευση σε «κλειστά» δωμάτια βαφτίζεται και μπαίνει σε άγνωστα πακέτα διεκδικήσεων μαζί με άλλα, που αρχειοθετούνται και παρουσιάζονται ως «κοινωνικό αίτημα» και το παζάρεμα της ψήφου παρουσιάζεται ως «πολιτική παρέμβαση». Όλα αυτά λοιπόν, αφού αφορούν πολιτική, κοινωνία, δημόσιες αναρτήσεις και δημόσια πρόσωπα, ΔΕΝ έχουν το άλλοθι της προσωπικής, μυστικής δραστηριότητας. Ότι αφορά την κοινωνία και λέγεται ή γραφεται ΔΗΜΟΣΙΑ, από ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ανήκουν στη σφαίρα του δημοσίου διαλόγου και πρέπει να είναι ξάστερα και φωτισμένα για ολόκληρη την κοινωνία! Συνεννοηθήκαμε κυρία Ντότα Δεληγιάννη; Είστε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Καστοριάς. Το αρνείστε;

Το «Ιδιωτικό» Προνόμιο των Δημοσίων Προσώπων και το Μάθημα Δημοκρατίας

Σε αυτή τη σουρεαλιστική παράσταση, η κυρία Ντότα Δεληγιάννη διεκδικεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο, επιδεικνύοντας μια αξιοσημείωτη σύγχυση ρόλων. Ως μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Καστοριάς, η κυρία Δεληγιάννη προφανώς θεωρεί ότι μπορεί να φορά το «πολιτικό της καπέλο» μόνο όταν πρόκειται για φωτογραφίες και χειραψίες, αλλά να το βγάζει αμέσως μόλις οι δημόσιες τοποθετήσεις της για lobbying και διαπραγματεύσεις ψήφων βγουν στο φως της κριτικής.

Είναι, αν μη τι άλλο, διασκεδαστικό: ένα στέλεχος κόμματος που επηρεάζει τις τύχες του τόπου και το μέλλον των παιδιών μας, να μας εγκαλεί γιατί αναπαρήγαμε μια δική της δημόσια ανάρτηση. Η κυρία Δεληγιάννη φαίνεται να πιστεύει ότι η δημοκρατία είναι ένας κλειστός κύκλος φίλων, όπου μπορείς να εκθέτεις απόψεις επί παντός επιστητού και να παζαρεύεις την πολιτική κατεύθυνση του Δήμου, αλλά οι πολίτες απαγορεύεται να το παρατηρούν.

Πριν μας «κουνήσει το δάχτυλο», ας αντιληφθεί ότι στην πολιτική σκηνή η αυλαία δεν πέφτει επειδή το αποφάσισε ο ηθοποιός μετά από μια ατυχή ατάκα.

Το ζήτημα, βέβαια, ξεπερνά το πρόσωπο και ακουμπά τη Χαριλάου Τρικούπη. Σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ πασχίζει να βγει από το σκοτάδι των περασμένων δεκαετιών και να πείσει ότι αποτελεί μια σοβαρή, σύγχρονη εναλλακτική διακυβέρνησης, τέτοια φαινόμενα τοπικών στελεχών εκθέτουν ανεπανόρθωτα την ηγεσία.

Κύριε Ανδρουλάκη, Αν η φιλοδοξία σας είναι να κυβερνήσετε τη χώρα, ίσως θα έπρεπε πρώτα να επενδύσετε στην επιμόρφωση των στελεχών σας για το τι σημαίνει «δημόσιος διάλογος» και «διαφάνεια». Όταν οι εκπρόσωποί σας στην επαρχία θεωρούν ότι η δημόσια σφαίρα είναι το ιδιωτικό τους σαλόνι, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό, είναι βαθύτατα πολιτικό.

Ας το καταλάβουν καλά: οι άνθρωποι που επιζητούν την επιρροή στη ζωή μας δεν δικαιούνται να κρύβονται πίσω από το «δεν σας έδωσα την άδεια». Η άδεια δίνεται από τη στιγμή που αποφασίζεις να εμπλακείς στα κοινά. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς φτηνές δικαιολογίες για να αποφευχθεί η ευθύνη του λόγου.

Εμείς, ως πολίτες που ασκούμε δημοσιογραφία, δεν θα ζητήσουμε την άδεια κανενός για να αναδεικνύουμε την αλήθεια. Ειδικά όταν αυτή η αλήθεια προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το “delete”.

ΝΤΟΤΑ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ – Η «Επανάσταση» της Γειτονιάς και το Τίμημα της Χάρης

Και μια μικρή λεπτομέρεια που συμπληρώνει το παζλ: Η κυρία Δεληγιάννη, αυτή η…αδάμαστη επαναστάτρια του πληκτρολογίου, φαίνεται πως εξαντλεί την πολιτική της εμβέλεια και το «όραμά» της στα στενά γεωγραφικά όρια της γειτονιάς της. Είναι βέβαια συγκινητικό να βλέπει κανείς ένα στέλεχος νομαρχιακής επιτροπής να ανάγει την αυτονόητη λειτουργία ενός σχολείου σε αντικείμενο υψηλής διπλωματίας και παρασκηνιακής διαπραγμάτευσης.

Μήπως, λέμε μήπως, η ξαφνική ανάγκη της να εξαφανίσει τα ίχνη της δημόσιας ανάρτησής της προέκυψε επειδή κάποιος της υπενθύμισε ότι «το σχολείο έμεινε ανοιχτό»; Μήπως λέμε, μήπως έχουμε και άλλες βλέψεις για ινστιτούτα και άλλους οργανισμούς και γι αυτό καλά είναι η….εκπομπή του προφιλ μας στο facebook πρέπει να είναι «σε κλειστό κύκλωμα» και όχι δημόσια; Αν η πολιτική σας συγκρότηση, κυρία Δεληγιάννη, εγκλωβίζεται ανάμεσα σε προσωπικές χάρες και «ευχαριστήρια» προς τη δημαρχιακή αρχή, τότε το lobbying σας δεν είναι απλώς ερασιτεχνικό, είναι η επιτομή της παλαιοκομματικής λογικής που θέλει τον πολίτη όμηρο των τοπικών «ισχυρών».

Όταν η «επανάσταση» σταματά εκεί που αρχίζει το προσωπικό ή το γειτονικό συμφέρον, τότε δεν μιλάμε για πολιτική, αλλά για μια κακοστημένη παράσταση επαρχιακού θιάσου. Και στην παράσταση αυτή, οι πολίτες δεν είναι πια απλοί θεατές, αλλά οι κριτές που βλέπουν πίσω από το προπέτασμα του καπνού.

Τα ορφανά της ομάδας «Ταμήλια» και η Πτώση της Μάσκας

Φυσικά, το πολιτικό αυτό «θρίλερ» τσέπης δεν θα ήταν πλήρες χωρίς τον έτερο πρωταγωνιστή, το μέλος της περίφημης ομάδας «Ταμήλια» (Γεωργάκης και λοιποί συνοδοιπόροι). Εδώ οι μάσκες δεν έπεσαν απλώς, έγιναν θρύψαλα στο δάπεδο της πολιτικής σκοπιμότητας.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο —αν όχι κωμικοτραγικό— πώς άνθρωποι που κομπάζουν ότι ανέβασαν τον νυν Δήμαρχο στον θώκο με «βραχεία κεφαλή», τώρα πασχίζουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους, επικαλούμενοι την έλλειψη… αδείας. Φαίνεται πως η «συμμαχία» τους με τη δημοτική αρχή είχε ημερομηνία λήξης και τώρα, ως όψιμοι πολέμιοι, αναζητούν την προστασία της ιδιωτικότητας για να καλύψουν τις παλινωδίες τους.

Όταν παίζεις τον ρόλο του «ρυθμιστή» και του πολιτικού παρασκηνίου, είναι λιγάκι αργά να ζητάς πιστοποιητικά ιδιωτικότητας. Η δημόσια σφαίρα δεν είναι το «καταφύγιο» όπου μπορείτε να συνωμοτείτε ή να μετανιώνετε για τις επιλογές σας χωρίς κριτική.

Εκτός αν η «αντάρτικη» δράση της ομάδας ή των «μοναχικών λύκων» αυτής απέναντι στον Δήμαρχο που οι ίδιοι επέλεξαν είναι τόσο εύθραυστη, που δεν αντέχει ούτε το φως μιας απλής αναδημοσίευσης. Η δημοσιογραφία των πολιτών δεν χρειάζεται την έγκριση των τοπικών «καμικάζι» για να αναδείξει το γεγονός ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός — και οι μάσκες πλέον περιττές.

Τέλος κ. Γεωργάκη, εάν είστε αλλεργικός στο φως της ημέρας και θέλετε όλα να τα πράξετε σε υπόγεια ερμητικά κλειστά, περιοριστείτε στα καθήκοντα της δημόσιας υπηρεσίας σας που οι πολίτες της Καστοριάς γνωρίζουν πόσο καλά εκτελείτε…Επίσης, εάν δεν θέλετε να συμμετάσχετε στα «παιχνίδια» που μας αναφέρατε κουνώντας το δάχτυλο με αξιοποίηση πολιτικής κορεκτίλας και πνεύματος μάλιστα, που αναρωτιόμαστε εάν είναι αποτέλεσμα της άνεσης χρόνου και βιοπορισμού εξασφαλισμένου από το δημόσιο κορβανά, τότε, βγείτε από το γήπεδο. Εδώ παίζουν μπάλα όσοι δεν φοβούνται ούτε το βλέμμα του διαιτητή, ούτε τις φωνές των θεατών αλλά ούτε και τις κάμερες.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΟΣ – ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΕΜΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ 100!

Ως ένδειξη μιας –ίσως υπερβολικής– ευγένειας απέναντι σε όσους ενοχλήθηκαν από την ίδια τους την έκθεση, αποφασίσαμε να αποσύρουμε το κείμενο της ανάρτησης. Το κάνουμε κυρίως όμως γιατί η τόση υποκρισία πια μας προκαλεί αναγούλα. Έτσι, ακόμη και να παρακαλάτε από εδώ και πέρα το oladeka.com πλέον σας περνά στην ανυποληψία.

Αφήνουμε το περιεχόμενο, τις προθέσεις και την ύποπτη αυτή «κρυψίνοια» στην κρίση των συμπολιτών μας.

Εκείνοι ξέρουν να ξεχωρίζουν την πραγματική προσφορά, από το παρασκήνιο των «εκλεκτών» υπαλλήλων και των αμφιλεγόμενων μεσολαβητών.

Εμείς θα παραμείνουμε εδώ, παρατηρητές και σχολιαστές, γιατί η δημόσια ζωή δεν είναι ιδιωτικό τσιφλίκι κανενός.

Στην κρίση σας.

Πέτρος Σμιξιώτης