Το "ρεκόρ" του αεροδρομίου Καστοριάς: Επαρχιώτικες ερμηνείες και χωριάτικος σωβινισμός

Ζούμε στην εποχή όπου η μετριότητα και η σκοπιμότητα χρειάζονται τακτικά επειγόντως «θαύματα».

Όταν δεν έχεις να παρουσιάσεις ουσιαστικό έργο, υποδομές που αλλάζουν αποτελεσματικά την καθημερινότητα ή αναπτυξιακή στρατηγική που κρατά τους νέους στον τόπο τους, επιστρατεύεις την παλιά, δοκιμασμένη συνταγή: τον επαρχιώτικο σωβινισμό και τη δημιουργική λογιστική που εξυπηρετεί ως καμαρίλα την κλίκα και το κατεστημένο.

Το τελευταίο διάστημα, τοπικοί παράγοντες και παρατρεχάμενοι του αυτοδιοικητικού κατεστημένου της Καστοριάς έχουν βάλει τις καμπάνες να χτυπούν χαρμόσυνα. Ο λόγος; Η «εντυπωσιακή» και «ιστορική» αύξηση της επιβατικής κίνησης στο αεροδρόμιο «Αριστοτέλης» κατά +89,7% για το πρώτο επτάμηνο του 2026. Παρουσιάζουν το νούμερο των 5.121 επιβατών σαν ένα παγκόσμιο success story, μια αιτία εθνικής και τοπικής υπερηφάνειας, ικανή να μας πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς και ότι η περιοχή γνωρίζει μέρες πρωτοφανούς ακμής.

Ανάμεσα σε άλλα όπως η γλοιώδης συμπεριφορά που έπαιξε τον ρόλο της επί δεκαετίες για να φτάσουμε στην σημερινή παρακμή, βασικό ένστικτο που κινεί τα «μπετσκικά» νήματα ήταν εκείνο που ζητά να καμφθεί κάθε διάθεση κριτικής, να αποκοιμηθεί ο δημόσιος λόγος και να εξασφαλιστεί η συνέχιση της «αγίας» εξουσίας χωρίς ενοχλητικές διεκδικήσεις από τους πολίτες. «Είμαστε καλά, μην μιλάτε…!»

Μόνο που οι αριθμοί, σε αντίθεση με τους «χατζηαβάτηδες», δεν έχουν ανάγκη από φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα. Και μια απλή ματιά στην πραγματικότητα γκρεμίζει με πάταγο το αφήγημα του τοπικιστικού σωβινισμού που προκαλεί κλαυσίγελο.

Η μεγάλη απάτη των ποσοστών

Για να καταλάβει κανείς πώς στήνεται η κοροϊδία, αρκεί να κοιτάξει τη βάση εκκίνησης. Το περιβόητο +89,7% προκύπτει επειδή το αεροδρόμιο είχε κυριολεκτικά ερημώσει τα προηγούμενα χρόνια, φτάνοντας το αντίστοιχο επτάμηνο του 2025 στους μόλις 2.700 επιβάτες. Όταν ξεκινάς από πολύ χαμηλά, ασήμαντα νούμερα, ακόμα και η παραμικρή, αυτονόητη κινητικότητα εμφανίζεται ως «εκτόξευση».

Η σύγκριση με το παρελθόν που κρύβουν επιμελώς

Οι ντελάληδες της…τοπικής ανάπτυξης αποφεύγουν τη σύγκριση με το παρελθόν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Γιατί αν ανοίξει κανείς τα επίσημα ιστορικά στοιχεία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), η φούσκα σκάει αμέσως:

Το έτος 2000, η ετήσια κίνηση στο αεροδρόμιο της Καστοριάς είχε φτάσει τους 8.655 επιβάτες.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 (1997-1999), η κίνηση ξεπερνούσε σταθερά τους 7.500 με 8.000 επιβάτες ετησίως, σε εποχές που οι υποδομές και τα μέσα ήταν σαφώς πιο περιορισμένα.

Τα σημερινά «ρεκόρ» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια μερική, αναιμική ανάκαμψη σε σχέση με την πλήρη απαξίωση της περασμένης δεκαετίας. Το να παρουσιάζεται η επιστροφή στα αυτονόητα επίπεδα που ίσχυαν πριν από 25 χρόνια ως κορυφαίο επίτευγμα, δεν είναι απλώς μια γραφική υπερβολή· είναι μια ενορχηστρωμένη απόπειρα πνευματικού ευνουχισμού από τους πρόθυμους σφουγγολάριους της τοπικής εξουσίας. Από εκείνους που πιστέυουν ότι μόνο ο τουρισμός και το φράγμα θα μας σώσει. Αυτοί οι επαγγελματίες ναρκωθεραπευτές της κοινής γνώμης επιχειρούν να κοιμίσουν το πρωτογενές ένστικτο της αμφισβήτησης, μετατρέποντας τη συλλογική διεκδίκηση σε λήθαργο, ώστε ο πολίτης να πάψει να απαιτεί τη ζωή που του αξίζει και να συμβιβαστεί με τη μιζέρια των δικών τους προνομίων.

Πρόκειται για τους αυλικούς της καρέκλας που πασχίζουν να νεκρώσουν κάθε κύτταρο κριτικής σκέψης, προσφέροντας φτηνά ενέσιμα τοπικιστικής υπερηφάνειας. Στόχος τους είναι να μετατρέψουν την κοινωνία σε ένα απλό ακροατήριο χειροκροτητών, το οποίο, εγκλωβισμένο στην ψευδαίσθηση μιας ανύπαρκτης ανάπτυξης, θα ξεχάσει να διεκδικεί αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.

Είναι οι συνήθεις ύποπτοι που στήνουν χορούς γύρω από το τίποτα, ακριβώς για να προλάβουν κάθε τάση διεκδίκησης απέναντι στην αναπτυξιακή γύμνια του τόπου. Θέλουν μια κοινωνία σε καταστολή, με αμβλυμμένα τα αντανακλαστικά της επιβίωσης, ώστε η “κουτάλα” της διαχείρισης να παραμένει ανενόχλητη στα χέρια μιας κομπορρημονούσας ελίτ που δεν χορταίνει να καταστρέφει τον τόπο με το…αζημίωτο.

Ώρα για σοβαρό δημόσιο λόγο

Αυτός είναι ο χωριάτικος σωβινισμός που προσπαθεί να μετατρέψει το κάθε «τίποτα» σε λόγο (κάλπικης) περηφάνιας. Κοιμίζει τα ανακλαστικά της κοινωνίας και μας αναγκάζει να συμβιβαζόμαστε με τα ψίχουλα, την ώρα που η Καστοριά και η Δυτική Μακεδονία χρειάζεται σοβαρές, στρατηγικές επενδύσεις, πραγματική διασύνδεση και θωράκιση της οικονομίας της μετά την κρίση της γούνας και την απολιγνιτοποίηση.

Το αεροδρόμιο της Καστοριάς έχει ανάγκη από ουσιαστικό εκσυγχρονισμό, επέκταση και σοβαρό σχεδιασμό για προσέλκυση πτήσεων, και όχι από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για την εσωτερική κατανάλωση των τοπικών (γελάει ο κόσμος) «παραγόντων». Όσο οι πολίτες ανέχονται αυτή την κατάσταση, τόσο η περιοχή θα παραμένει καθηλωμένη στο παρελθόν, μετρώντας ποσοστά της δεκάρας για να κρύψει τη γύμνια της.

Και για να μην ξεχνιόμαστε…

Θα το λέμε συνέχεια και δεν θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε: η Καστοριά δεν μπορεί, μετά από μια τόσο βίαιη ανατροπή του οικονομικού και επαγγελματικού της μοντέλου, να συνεχίσει να πορεύεται με φρούδες ελπίδες και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Το παλιό παραγωγικό μοντέλο έχει κλείσει τον κύκλο του. Ο τουρισμός του Σαββατοκύριακου, του ΚΑΠΗ, και του τάπερ, τα ημίμετρα για τον πρωτογενή τομέα και η άλλοτε κραταιά γούνα αποτελούν πλέον μεγέθη πεπερασμένα, ανίκανα να σηκώσουν το βάρος της αναγέννησης του τόπου. Όσο συντηρούνται αυτές οι αυταπάτες, η περιοχή θα βουλιάζει.

Η Καστοριά δεν χρειάζεται ασπιρίνες· χρειάζεται ένα βίαιο αναπτυξιακό σοκ. Χρειάζεται να ευθυγραμμιστεί με τα πρότυπα μοντέλα που αυτή τη στιγμή τρέχουν με καταιγιστικούς ρυθμούς στο παγκόσμιο σκηνικό. Έχει ανάγκη την υψηλή τεχνολογία, την καινοτομία, την ψηφιακή οικονομία και τις σύγχρονες μορφές ανάπτυξης (όχι βέβαια με…μυστικοπαθή DATA CENTERS που ακόμα δεν μας παρουσιάζουν βασικά στοιχεία για το ποια θα είναι η οικολογική και ενεργειακή τους παρέμβαση στον τόπο)… Όσο αυτές οι υποδομές απουσιάζουν, οι νέοι άνθρωποι δεν πρόκειται ούτε να παραμείνουν στον τόπο τους, ούτε —πολύ περισσότερο—να προσεγγίσουν αυτό τον τόπο. Χωρίς σοβαρές, σύγχρονες οικονομικές προοπτικές, δεν θα δημιουργήσουν οικογένειες, δεν θα κάνουν παιδιά, τα σχολεία μας θα αδειάζουν και το εφιαλτικό δημογραφικό πρόβλημα της περιοχής θα παραμένει άλυτο.

Αν δεν αλλάξει αυτή η πορεία, η νομοτελειακή κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένη: την περιοχή θα την καταλάβουν άνθρωποι που έρχονται από άλλα κράτη και έθνη. Εργαζόμενοι από την Αλβανία, την Ινδία, το Πακιστάν και άλλες χώρες, οι οποίοι —όντας μαθημένοι και εγκλωβισμένοι σε ένα τελείως διαφορετικό, βιοτικό επίπεδο— μπορούν να ακολουθήσουν επαγγέλματα, αντικείμενα και συνθήκες ζωής που η ελληνική κοινωνία έχει προ πολλού προσπεράσει.

Αυτοί οι πληθυσμοί θα κάνουν μια χαρά αυτό που οι τοπικές συνθήκες επιβάλλουν, θα εγκατασταθούν μόνιμα εδώ και θα ολοκληρώσουν μια μη αναστρέψιμη πληθυσμιακή και κοινωνική αλλοίωση σε όλα τα επίπεδα.

Όσο, λοιπόν, οι σφουγγοκωλάριοι της τοπικής εξουσίας πανηγυρίζουν για τις δύο πτήσεις της εβδομάδας και τα γελοία…ρεκόρ, η πραγματικότητα μας προειδοποιεί: ή θα διεκδικήσουμε επιτέλους τη θέση μας στη νέα ψηφιακή εποχή, (όχι όμως με τα κακέκτυπα του τελευταίου και καταϊδρωμένου κορεντσίδη που τρέχει μόνος του και πάντα βγαίνει δεύτερος), ή θα γίνουμε θεατές του οριστικού μαρασμού και της δημιουργίας δραματικών τετελεσμένων και αντικαταστάσεων στον τόπο μας.

Υ/Γ Αυτοί που επίσης «πιαλάν» από «μιντιάρχη» σε «μιντιάρχη» (έχουμε πολλούς…Μέρντοχ στον τόπο μας δόξα τον Πανάγαθο), παραχωρώντας δηλώσεις τύπου θριαμβολογίας σε κάθε πικραμένο σχετικά με το DATA CENTER θα μας ενημερώσουν ποτέ σχετικά με τα σοβαρά ενεργειακά, οικονομικά και οικολογικά ερωτήματα που τίθενται (έχουν δημοσιευθεί ήδη πολλά και από την ιστοσελίδα μας) ή συγκεκριμένη επένδυση;

Υ/Γ ε ψιτ … Κακομοίρογλου, για δες και ΕΔΩ

Πέτρος Σμιξιώτης

Δείτε κι εδώ: DATA CENTERS