Άλλοι Δήμοι στηρίζουν τις γεννήσεις και εμείς τιμωρούμε τις οικογένειες που έμειναν με αυξήσεις

Η Καστοριά αδειάζει και το Δημοτικό Συμβούλιο αυξάνει τα τροφεία έως και 275%

Η Καστοριά αδειάζει. Δεν είναι σχήμα λόγου. Δεν είναι υπερβολή. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά. Κάθε χρόνο λιγότεροι νέοι άνθρωποι. Λιγότερες οικογένειες. Λιγότερα παιδιά. Λιγότεροι μαθητές στα σχολεία. Χωριά που γερνούν και μια πόλη που βλέπει το πιο παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας της να αναζητά διέξοδο μακριά από τον τόπο του. Και σαν να μην έφτανε η μόνιμη πληθυσμιακή αιμορραγία, κάθε χρόνο, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο έντονη.

Από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο, χιλιάδες άνθρωποι από την Καστοριά και την ευρύτερη περιοχή αναγκάζονται να φύγουν για εποχική εργασία στα νησιά, στη Χαλκιδική και σε άλλους τουριστικούς προορισμούς. Στην τοπική κοινωνία γίνεται συχνά λόγος για μια εποχική μετακίνηση που μπορεί να αφορά ακόμη και 4.000 με 5.000 ανθρώπους. Είτε ο ακριβής αριθμός είναι αυτός είτε μικρότερος, την πραγματικότητα δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανείς. Από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο η Καστοριά αδειάζει ακόμη περισσότερο.

Άνθρωποι σε παραγωγική ηλικία φεύγουν για να εργαστούν αλλού.

Χρήματα που θα μπορούσαν να κυκλοφορούν στην τοπική αγορά καταναλώνονται αλλού. Οικογένειες χωρίζονται για μήνες.

Νέοι άνθρωποι γνωρίζουν άλλες περιοχές και αρκετοί από αυτούς τελικά δεν επιστρέφουν ποτέ μόνιμα.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα θα περίμενε κανείς από τη δημοτική αρχή να έχει σημάνει συναγερμό. Θα περίμενε κανείς ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη στήριξη της νέας οικογένειας. Κίνητρα για γεννήσεις. Φθηνότερους παιδικούς σταθμούς. Στήριξη των εργαζόμενων γονέων. Μέτρα για τα νέα ζευγάρια. Στεγαστικές πρωτοβουλίες.

Κοινωνική πολιτική που θα λέει στον νέο άνθρωπο: Μείνε εδώ. Κάνε οικογένεια εδώ. Μεγάλωσε τα παιδιά σου εδώ.

Ο Δήμος σου θα σταθεί δίπλα σου. Αντί γι’ αυτό, τι αποφασίστηκε; Να αυξηθούν τα τροφεία στους Δημοτικούς Βρεφικούς και Παιδικούς Σταθμούς. Και όχι με μια μικρή, συμβολική αναπροσαρμογή. Οι νέες χρεώσεις για την περίοδο Σεπτεμβρίου 2026 έως Ιουλίου 2027 προβλέπουν αυξήσεις από 20 σε 50 ευρώ, από 30 σε 100 ευρώ και από 40 σε 150 ευρώ τον μήνα, ανάλογα με την εισοδηματική κατηγορία. Στην τελευταία περίπτωση μιλάμε για αύξηση 275%. Ναι, σωστά διαβάσατε. Αύξηση 275%. Αυτή είναι η απάντηση στο δημογραφικό πρόβλημα της Καστοριάς;

Αυτή είναι η στήριξη στη νέα οικογένεια; Αυτή είναι η πολιτική για έναν τόπο που χάνει συνεχώς πληθυσμό; Την ώρα που άλλοι Δήμοι ανακοινώνουν μέτρα για να στηρίξουν τις γεννήσεις και τη νέα οικογένεια, στην Καστοριά επιλέγουμε να στείλουμε τον λογαριασμό στους γονείς. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε ένα πακέτο μέτρων που περιλαμβάνει επίδομα 1.000 ευρώ για τη γέννηση τρίτου και τέταρτου παιδιού από το 2027, δωρεάν πάνες για έναν χρόνο για το τρίτο και τέταρτο παιδί, μείωση δημοτικών τελών για νέα ζευγάρια που αποκτούν πρώτο παιδί και στεγαστικές παρεμβάσεις με 150 κοινωνικές κατοικίες. Εκεί αναζητούν τρόπους να στηρίξουν την οικογένεια. Εδώ αναζητήσαμε τρόπους να αυξήσουμε τα τροφεία. Εκεί προσπαθούν να δώσουν κίνητρα. Εδώ προσθέτουμε βάρη.

Εκεί το δημογραφικό αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα που απαιτεί συγκεκριμένες παρεμβάσεις. Εδώ φαίνεται ότι αντιμετωπίζεται ως θέμα για ημερίδες, δηλώσεις, φωτογραφίες και ευχολόγια. Και επειδή κάποιοι ίσως επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από αριθμούς, εισοδηματικές κατηγορίες και τεχνικές δικαιολογίες, ας μιλήσουμε απλά. Μια οικογένεια που μέχρι σήμερα πλήρωνε 40 ευρώ τον μήνα και πλέον καλείται να πληρώνει 150 ευρώ, για έντεκα μήνες λειτουργίας θα δει την επιβάρυνσή της να αυξάνεται από 440 ευρώ σε 1.650 ευρώ. Δηλαδή 1.210 ευρώ επιπλέον για ένα παιδί. Και εδώ προκύπτει ένα πολύ απλό ερώτημα:

Πιστεύει πραγματικά κάποιος ότι μια οικογένεια με ετήσιο εισόδημα λίγο πάνω από 35.000 ευρώ είναι πλούσια; Με δύο εργαζόμενους γονείς, ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο, ηλεκτρικό ρεύμα, θέρμανση, καύσιμα, τρόφιμα, ασφάλειες, φόρους και το καθημερινό κόστος ανατροφής ενός ή περισσότερων παιδιών, ποιος αποφάσισε ότι αυτή η οικογένεια αντέχει ξαφνικά μια αύξηση 275%; Και κυρίως, με ποια λογική; Ποια μελέτη τεκμηριώνει αυτή την απόφαση; Πόσα ακριβώς χρήματα υπολογίζει να εισπράξει επιπλέον ο Δήμος; Πόσες οικογένειες αφορά; Ποιες εναλλακτικές λύσεις εξετάστηκαν; Αναζητήθηκαν άλλες πηγές χρηματοδότησης;

Έγινε προσπάθεια περιορισμού άλλων δαπανών πριν φτάσει ο λογαριασμός στους γονείς; Αυτά δεν είναι λαϊκισμός. Είναι ερωτήματα στα οποία οι πολίτες δικαιούνται ξεκάθαρες απαντήσεις. Γιατί υπάρχει μια τεράστια αντίφαση που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί. Δεν γίνεται να μιλάς για το δημογραφικό και ταυτόχρονα να κάνεις ακριβότερη τη ζωή των οικογενειών.

Δεν γίνεται να λες ότι θέλεις τους νέους στον τόπο σου και να τους φορτώνεις με νέα έξοδα. Δεν γίνεται να θρηνείς επειδή κλείνουν σχολεία και μειώνονται τα παιδιά και την ίδια στιγμή να αυξάνεις το κόστος μιας βασικής κοινωνικής δομής που αφορά παιδιά και εργαζόμενους γονείς.

Δεν γίνεται να βλέπεις την Καστοριά να χάνει πληθυσμό χρόνο με τον χρόνο και να συμπεριφέρεσαι σαν να διοικείς έναν τόπο που αναπτύσσεται και ευημερεί.

Η Καστοριά βρίσκεται σε δημογραφική κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Και σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης χρειάζονται έκτακτες πολιτικές. Χρειάζεται ένα γενναίο δημοτικό πρόγραμμα στήριξης των γεννήσεων. Χρειάζονται πραγματικά κίνητρα για τα νέα ζευγάρια.

Χρειάζεται στεγαστική πολιτική. Χρειάζονται δωρεάν ή πραγματικά προσιτές υπηρεσίες για τα παιδιά. Χρειάζεται ουσιαστική στήριξη των τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών. Χρειάζεται πολιτική επιστροφής των νέων που έφυγαν. Χρειάζεται οικονομικό σχέδιο για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας ώστε η Καστοριά να μην αδειάζει κάθε άνοιξη και να ξαναγεμίζει, όσο ξαναγεμίζει, τον χειμώνα. Αυτό χρειάζεται ο τόπος. Όχι αυξήσεις 275% στα τροφεία. Η δημοτική αρχή οφείλει να επανεξετάσει την απόφαση. Όχι κάποτε. Τώρα.

Γιατί κάθε νέος άνθρωπος που φεύγει είναι μια ήττα για τον τόπο.

Κάθε οικογένεια που δυσκολεύεται να μεγαλώσει τα παιδιά της είναι ένα καμπανάκι κινδύνου. Κάθε παιδί που δεν γεννιέται, κάθε μαθητής που χάνεται από ένα σχολείο και κάθε σπίτι που κλείνει είναι ένα κομμάτι από το μέλλον της Καστοριάς που χάνεται.

Η Καστοριά δεν αντέχει άλλες πολιτικές που αντιμετωπίζουν την οικογένεια ως πηγή εσόδων. Δεν αντέχει άλλες διαπιστώσεις.

Δεν αντέχει άλλα ευχολόγια. Δεν αντέχει άλλες φωτογραφίες με παιδιά όταν οι πραγματικές αποφάσεις επιβαρύνουν τους γονείς τους.

Η πολιτική κρίνεται στις αποφάσεις. Και η συγκεκριμένη απόφαση στέλνει ένα μήνυμα που η Καστοριά δεν έχει την πολυτέλεια να στείλει: Ότι σε έναν τόπο που αδειάζει, αντί να αγωνιστούμε για να κρατήσουμε τις νέες οικογένειες, τους ζητάμε να πληρώσουν περισσότερα επειδή επέλεξαν να μείνουν. Και το τελικό ερώτημα είναι πλέον πολιτικό και βαθιά κοινωνικό:

Πόσο ακόμη πρέπει να αδειάσει η Καστοριά για να καταλάβουν κάποιοι ότι το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με λόγια, αλλά με αποφάσεις που κάνουν τη ζωή μιας οικογένειας ευκολότερη και όχι ακριβότερη;

Θεόδωρος Γκαλίτσας