Καστοριά: Ο δήμος παράγει, ο ιδιώτης πληρώνεται!

Η χθεσινή συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Καστοριάς για την τρίτη τροποποίηση του προϋπολογισμού δεν έφερε καθόλου φως.Αντίθετα, οι άνθρωποι που βρίσκονται από τύχη στις θέσεις ευθύνης, έχουν χάσει κάθε αίσθηση αυτής της λέξης δηλαδή -ΕΥΘΥΝΗ- και όπως είπαμε και άλλη φορά αισθάνονται οτι έχουν «αγοράσει» τον Θεό! Η συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα, ξανάφερε στο φως μια βαθιά πολιτική, οικονομική, νομική και ηθική εκκρεμότητα: Ποιος πληρώνει, γιατί πληρώνει, ποιον πληρώνει και ποιος τελικά ελέγχει τι γίνεται με το δημόσιο χρήμα. Το οποίο ρέει «ράι θρου» που έλεγε και ο Ζαμπέτας…

Οι παρεμβάσεις των Γρηγοριάδη και Παπαδόπουλου ήταν αποκαλυπτικές. Το ερώτημα που έθεσαν είναι απλό, καθαρό και αμείλικτο: Όταν η ζωντανή μετάδοση των συνεδριάσεων γίνεται εδώ και περίπου έναν χρόνο με εξοπλισμό που ανήκει 100% στον δήμο και με προσωπικό που επίσης είναι δημοτικός υπάλληλος (ένα άτομο τουλάχιστον), ποια ακριβώς είναι η ουσία της πληρωμής προς ιδιωτικό ανάδοχο;

Για ποια υπηρεσία μιλάμε, όταν τα μέσα παραγωγής ανήκουν στον δήμο Καστοριάς;

Μοιάζει λίγο με…υιοθεσία αναδόχου: Ποιον ανάδοχο να υιοθετήσουμε; Λένε οι του δήμου. Τον Αντώνη λέει κάποιος! Ωραία, φέτος τα έσοδα από την στάθμευση θα τα δίνουμε στον Αντώνη! Μηχανήματα στημένα έχουμε, υπαλλήλους δημοτικούς έχουμε, η δουλειά γίνεται, τα λεφτά στον Αντώνη τον κυρ Αντώνη τον μάγκα τον καραμπουζουκλή και καταφερτζή που η δουλειά του είναι να πληρώνεται τη δουλειά των άλλων!!! Με μηχανήματα του δήμου και εργασία δημοτικών υπαλλήλων για το 2025, ο Αντώνης τινάζει την δημοτική μπάνκα στον αέρα και η μόνη εργασία του είναι να κόβει τιμολόγια και να δίνει τον IBAN!Ότι περιγράψαμε ως παράδειγμα με το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης για να γίνει κατανοητό, ισχύει με τις απεθευθείας μεταδόσεις των δημοτικών συμβουλίων…Τα κάνουν απροκάλυπτα. Ανερυθρίαστα. Προκλητικά! Με θράσος! Ως αδίστακτοι! Ως αλαζόνες!

Και το πράμα γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό όταν αντί να μαζευτούν (επειδή αισθάνονται ότι «έχουν αγοράσει τον Θεό») αντί να σταματήσουν αυτό το όργιο ασυδοσίας και ότι άλλο μπορεί να σημαίνουν όλα τα παραπάνω σε διοικητικό και ποινικό επίπεδο, ως ξιπασμένοι επιδειξίες της νύχτας, ΑΥΞΑΝΟΥΝ τα ποσά από 12.000 σε 24.000€ !

Η απάντηση που δόθηκε από τη δημοτική αρχή μοιάζει περισσότερο με υπεκφυγή και προσπάθεια αποπροσανατολισμού με λόγια ασυνάρτητα σαν του παλιού προέδρου Εδεσσαϊκού με τη μόνη διαφορά ότι το κάνουν εσκεμμένα για να κρύψουν την αλήθεια και να μπερδέψουν τον κόσμο!

Εκτός όλων αυτών, αλγεινή εντύπωση προκαλεί και η πρόεδρος με τις άναρθρες κραυγές σαν κοράκι που θέλει να τρομοκρατήσει το αντίπαλο πτηνό μέσα σε έναν χώρο που δεν είναι το τσιφλίκι κανενός από όλους αυτούς που κομπορρημονούν εκεί μέσα!

Και σαν να μην έφτανε ούτε αυτό, λένε και το ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΟ, αμα θέλετε ελάτε στα γραφεία μας, στα ενδότερα να σας δώσουμε περισσότερες πληροφορίες! Τι είπατε! Τι λέτε κυρία πρόεδρε! Γιατί το περάσατε το δημοτικό συμβούλιο; Κληρονομιά και προίκα; Αντί να αντιληφθείτε ότι είστε εκεί για να υπηρετείτε τους πολίτες, ουρλιάζετε λέγοντας με τσαμπουκά ότι ΔΕΝ απαντάτε σε θέματα που αφορούν ερωτήματα για κακοδιαχείριση και δημόσιο χρήμα; Και με απύθμενο θράσος, λέτε ελάτε στο γραφείο αν θέλετε να σας απαντήσουμε; Αυτά είναι πραγματικά ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ! Πρωτοφανή και απαράδεκτα! Πρωτοφανής αντίδραση στη διαφάνεια και τον έλεγχο σε θέματα που βγάζουν μάτι!

Διότι άλλο η έγκριση ενός γενικού ποσού στον προϋπολογισμό και άλλο η πραγματική πολιτική επιλογή να συνεχίζεται μια πρακτική που γεννά εύλογα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Όταν η διοίκηση μιλά για «τροποποίηση προϋπολογισμού» και αποφεύγει να απαντήσει ευθέως στο ποιος κάνει τι και με ποιον τρόπο, αλλά και κυρίως γιατί πληρώνεται ενώ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ (!) τότε το πρόβλημα δεν είναι λογιστικό. Είναι πολιτικό και νομικό.

Τριαντάφυλλος Παπαδόπουλος και Γρηγόρης Γρηγοριάδης έθεσαν ευθέως το ερώτημα για τη ζωντανή μετάδοση των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Καστοριάς, υποστηρίζοντας ότι αυτή γίνεται ήδη με εξοπλισμό του ίδιου του δήμου και με τη συμμετοχή δημοτικού υπαλλήλου. Με βάση αυτό, αμφισβήτησαν ποια ακριβώς υπηρεσία εξακολουθεί να πληρώνεται σε ιδιώτη ανάδοχο και γιατί το κόστος της μετάδοσης παραμένει αντικείμενο οικονομικής επιβάρυνσης του δήμου.

Τι ακριβώς πληρώνουμε στον…ανάδοχο της καρδιάς τους;

Ο Γρηγοριάδης έβαλε στο στόχαστρο την αύξηση του σχετικού ποσού στον προϋπολογισμό και είπε πως, αφού η μετάδοση γίνεται με μέσα του δήμου και με υπάλληλο του δήμου, αναρωτιέται ο κάθε δημότης τι δικαιολογεί αυτή την απίστευτη πληρωμή προς τον ιδιώτη. Εστίασε επίσης στο ότι ο δήμος διαθέτει ήδη τον αναγκαίο εξοπλισμό, άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο λογιστικό αλλά ουσιαστικό: Ποια ακριβώς υπηρεσία αγοράζεται τελικά;

Ο Παπαδόπουλος πήγε ένα βήμα παραπέρα και συνέδεσε την ίδια απορία με το πρόσφατο μοντέλο λειτουργίας, λέγοντας ότι η μετάδοση γινόταν με δημοτικά μέσα και με ανθρώπινο δυναμικό του δήμου, οπότε δεν καταλάβαινε γιατί υπάρχει πλέον νέα οικονομική επιβάρυνση. Ζήτησε να διευκρινιστεί πόσο κοστίζει πραγματικά η υπηρεσία και τι ακριβώς περιλαμβάνει η αμοιβή που προβλέπεται.

Ο Δήμος παράγει, ο ιδιώτης πληρώνεται!

Κοινός παρονομαστής των παρεμβάσεων ήταν η καχυποψία ότι η τροποποίηση του προϋπολογισμού δεν απαντά στο βασικό ερώτημα της διαφάνειας. Οι δύο σύμβουλοι υποστήριξαν ότι όταν ο δήμος έχει τα μέσα και το προσωπικό, η συνέχιση πληρωμής ιδιώτη δεν αιτιολογείται σε καμία περίπτωση. Και όσοι την υπογράφουν λέμε εμείς, μια μέρα θα απολογηθούν ως φυσικά πρόσωπα λέμε εμείς, όσο τσαμπουκά κι αν πουλάνε τώρα…

Με άλλα λόγια, η ουσία της αντιπαράθεσης δεν αφορά μόνο ένα κονδύλι, αλλά το αν ο δήμος πληρώνει κάτι που ήδη παράγει μόνος του.

Η λογική του «δεν αποφασίζουμε ανάθεση»

Η φράση ότι «σήμερα δεν αποφασίζουμε ανάθεση» μπορεί να είναι τυπικά σωστή, αλλά ουσιαστικά δεν διαλύει τις υποψίες. Αντιθέτως, τις ενισχύει. Γιατί το κρίσιμο δεν είναι μόνο πότε θα υπογραφεί η ανάθεση, αλλά πώς προετοιμάζεται το έδαφος γι’ αυτήν, με ποιους όρους και με ποια τεκμηρίωση που να τηρεί τα αυτονόητα.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πιο σκοτεινό σημείο της υπόθεσης. Αν ο δήμος διαθέτει ήδη εξοπλισμό, αν διαθέτει ήδη προσωπικό και αν η ζωντανή μετάδοση γίνεται σε μεγάλο βαθμό εσωτερικά, τότε η επιβάρυνση του δημότη χρειάζεται εξήγηση εξαιρετικά πειστική. Αλλιώς η εικόνα που μένει είναι μιας διοίκησης που νομιμοποιεί εκ των υστέρων μια δαπάνη, χωρίς να αποδεικνύει επαρκώς την αναγκαιότητά της.

Ρουσφέτι με περιτύλιγμα ασυναρτησιών

Η Καστοριά δεν χρειάζεται άλλες μισόλογες απαντήσεις και άλλα θεσμικά προσχήματα. Χρειάζεται καθαρές κουβέντες. Γιατί όταν δημόσιοι πόροι κατευθύνονται σε έναν συγκεκριμένο τοπικό ανάδοχο, ενώ η ίδια η υπηρεσία θα μπορούσε να παραχθεί με δημοτικά μέσα, το ερώτημα της σκοπιμότητας γίνεται αναπόφευκτα πολιτικό.

Και εκεί ακριβώς γεννιέται η πιο βαριά υποψία: Ότι πίσω από τις τεχνικές διατυπώσεις και τις προϋπολογιστικές αναμορφώσεις κρύβεται μια παλιά, γνώριμη λογική εξυπηρετήσεων. Όχι απαραιτήτως με τη μορφή μιας κραυγαλέας παρανομίας, αλλά με τη μορφή μιας κουλτούρας που έχει μάθει να μοιράζει χρήμα, ρόλους και προνόμια χωρίς ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο.

Η τοπική κοινωνία βλέπει, ακούει και καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουν όσοι συνηθίζουν να μιλούν πίσω από τεχνικές λέξεις. Και όσο οι απαντήσεις θα παραμένουν θολές, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι η διοίκηση δεν υπηρετεί τη διαφάνεια, αλλά την κάλυψη.

Οι ελεγκτές δεν είναι διακοσμητικοί

Ακόμη σοβαρότερο είναι το ζήτημα της ευθύνης των ελεγκτικών μηχανισμών. Αν όντως, όπως ειπώθηκε έχει ήδη γίνει έλεγχος και «όλα βρέθηκαν εντάξει», τότε η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να ρωτήσει: Ήταν έλεγχος ουσίας ή απλή τυπική διεκπεραίωση; Ο έλεγχος δεν έπρεπε να αφορά στη διαδικασία του ΠΩΣ αλλά ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΝΑΘΕΣΗ σε κάποιον ο οποίος ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ! Αφού όλα τα κάνει ο δήμος από μόνος του;

Γιατί πληρώνεται ο ιδιώτης;;; Αυτό ελέγξτε κυρίες και κύριοι της ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗΣ , κύριοι και κυρίες ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ κλπ αρμόδιες αρχές!

Γιατί αν ένας δήμος έχει εξοπλισμό, υπαλλήλους και την τεχνική δυνατότητα να παράγει μόνος του τη ζωντανή μετάδοση, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να πληρώνει ιδιώτη χωρίς πειστική τεκμηρίωση, τότε δεν μιλάμε για απλό λογιστικό ζήτημα. Μιλάμε για ζήτημα χρηστής διοίκησης και άλλα σοβαρότερα. Και εκεί οι ελεγκτές οφείλουν να κοιτούν βαθύτερα, όχι να κάνουν τουρισμό σε υπηρεσίες και φακέλους.

Το δημόσιο χρήμα δεν είναι μπακάλικο, ούτε πεδίο για βολικές προχειρότητες χωρίς ουσιαστική λογοδοσία. Όταν υπάρχει δημόσιος εξοπλισμός, δημόσιο προσωπικό και δημόσια ευθύνη, η ανάθεση σε ιδιώτη θέλει απόλυτα καθαρή αιτιολόγηση. Διαφορετικά, η υπόθεση μυρίζει όχι απλώς αδιαφάνεια, αλλά θεσμική χαλαρότητα που καταντά επικίνδυνη.

Αυτό που αναδείχθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα. Είναι ένα τεστ πολιτικής αξιοπιστίας και έννομης επάρκειας.

Και μέχρι στιγμής, η δημοτική αρχή δείχνει να προτιμά την τραγελαφική άμυνα, την αποστροφή και το θεσμικό παραπέτασμα αντί για την ευθεία απάντηση.

Δεν χρειαζόμαστε διοικήσεις που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Θέλουμε διοικήσεις που να λένε με καθαρότητα τι πληρώνουν, γιατί το πληρώνουν και ποιος ωφελείται. Γιατί αλλιώς, κάθε «τροποποίηση προϋπολογισμού» θα μοιάζει όλο και περισσότερο με μηχανισμό μεταφοράς δημόσιου χρήματος σε γνωστούς και φίλους, με τη δημοτική σφραγίδα αλλά χωρίς το παραμικρό ίχνος πολιτικής εντιμότητας αλλά και νομιμότητας. Κι ας κόπτονται περί κανονικότητας…πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.

Και σε μια πόλη που κουβαλά ήδη βαριά προβλήματα και πολλές απογοητεύσεις, αυτό είναι ίσως το πιο νοσηρό μήνυμα από όλα: Ότι κάποιοι εξακολουθούν να θεωρούν τη διαχείριση του δήμου σαν ιδιοκτησία τους, με βαρύ φορτίο του ιού της ασθένειας του παρασιτισμού να λυμαίνεται εδώ και χρόνια τα κοινά, ενώ η κοινωνία καλείται απλώς να πληρώνει τον λογαριασμό.