Καστοριά – Η παράσταση που συγκίνησε κοινό και κριτικούς έρχεται…

«Μια παράσταση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, ενώ μας βάζει να συλλογιστούμε το πώς βιώνουμε ή πώς διαχειριζόμαστε δύσκολες καταστάσεις μέσα στην οικογένεια και πώς μπορούμε ή όχι τελικά να κρυφτούμε από τα παιδιά…»

Νίκη-Μαρία Κοσκινά, Athens Voice

«Η αλήθεια είναι ότι η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη έδωσε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας περπατώντας πάνω στο επικίνδυνα τεντωμένο σκοινί του θεατρικού μονολόγου.» Παναγιώτης Μηλάς, catisart.gr 

«Μια παράσταση ζεστή, ανθρώπινη, επίκαιρη – μια ωδή στη δύναμη που βρίσκουμε μέσα μας, όταν τα λόγια δεν φτάνουν, αλλά η μουσική… σώζει.»
Χρυσούλα Ζαφειράκη, CrunchyNewz.

«Και κάπως έτσι, χωρίς τυμπανοκρουσίες, η παράσταση μας συγκίνησε βαθιά. Μας θύμισε πως ό,τι ζήσαμε μας πλάθει, πως η μνήμη είναι και μαχαίρι και βάλσαμο, και πως τελικά η συγχώρεση ίσως είναι το μόνο καταφύγιο που έχουμε.»
Open Mind

---

Καστοριά – Πολυχώρος ΟΛΥΜΠΙΟΝ
Παρασκευή 8 Μαΐου 2026 | 21:15

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Η μουσική είναι κάτι το μαγικό. Έχει τη μοναδική δύναμη να μιλά κατευθείαν στην καρδιά, να ξυπνάει αναμνήσεις, να προκαλεί συναισθήματα, και να εκφράζει όσα δεν χωράνε στις λέξεις.

Μία νέα γυναίκα μας παίρνει από το χέρι και μας δείχνει την ομορφιά και τη φρίκη που έζησε ως παιδί δίπλα σε μία χαρισματική μητέρα που υπέφερε από νευρική ανορεξία. Η μουσική όμως θα είναι πάντα εκεί για να δώσει φωνή σε μαμά και κόρη όταν ασφυκτιούν, όταν πνίγονται, όταν νιώθουν πως τα λόγια δεν αρκούν.

Ένα ταξίδι στο χρόνο μέσα από τα μάτια μιας αθώας παιδικής ψυχής, ένα ψηφιδωτό φτιαγμένο με γέλια και με δάκρυα, και μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.

---

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Ό,τι θυμάμαι υπήρξε.
Κι ό,τι ξέχασα με έπλασε.

Όσα δεν χώρεσαν σε μια οικογενειακή φωτογραφία,
ζητούν τώρα να ακουστούν.

Ένας νόστος στον κόσμο της παιδικής ηλικίας·
έναν κόσμο που συντίθεται κομμάτι-κομμάτι
δημιουργώντας μία σκοτεινή οικογενειακή saga.

Πώς συγχωρείς αυτό που δεν εξηγήθηκε ποτέ;
Ένα ταξίδι στη μνήμη λοιπόν,
μέσα από τη διαρκή μεταμόρφωση,
το χιούμορ, την ένταση και τη συγκίνηση.
Τελικός προορισμός: η αποδοχή και η συγχώρεση.

Ο χώρος του έργου είναι οι συνεχώς εναλλασσόμενες αναμνήσεις.
Οι προβολές, η υπερβατική δύναμη του φωτός και της σκιάς και η μουσική
μάς συντροφεύουν σε αυτή την κατάβαση ως οδηγός και ως παρηγοριά.

Ό,τι θα έπρεπε να είναι μία μητέρα.

---

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Δημήτρης Καράς
Σκηνοθεσία: Σοφία Φυτιάνου
Κοστούμια-Σκηνικά: Νατάσσα Παπαστεργίου
Μουσική: Δημήτρης Καράς
Επιμέλεια κίνησης: Νικόλας Χατζηβασιλειάδης
Φωτισμός: Γιώργος Αγιαννίτης
Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δέσποινα Καραγιάννη
Φωτογράφος: Ναταλία Δρακοπούλου
Σχεδιασμός Οπτικής Ταυτότητας: Ηρώ Καραβία
Παραγωγή: Φως και Σκιά Α.Μ.Κ.Ε.

Ερμηνεία: Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη