Φαρμακείο Αυτοκινήτου: Μέτρο Σωτηρίας ή Άλλη Μια «Φάκα» Είσπραξης Προστίμων;

Από τις 18 Ιουνίου, κάθε οδηγός στη χώρα μας είναι υποχρεωμένος να φέρει στο αυτοκίνητό του ένα φαρμακείο με τουλάχιστον 16 συγκεκριμένα αντικείμενα. Από ισοθερμικές κουβέρτες μέχρι εξειδικευμένους επιδέσμους και ατραυματικά ψαλίδια. Στα χαρτιά, το μέτρο ακούγεται ιδανικό: «Η ασφάλεια πάνω από όλα». Στην πράξη όμως, η εφαρμογή του αναδύει την έντονη οσμή μιας ακόμη εισπρακτικής πολιτικής, τυλιγμένης στο περιτύλιγμα της κοινωνικής μέριμνας.

Εξοπλισμός χωρίς Εκπαίδευση: Το Μεγάλο Οξύμωρο

Το κράτος σε υποχρεώνει, με την απειλή τσουχτερών προστίμων και αφαίρεσης διπλώματος, να μετατρέψεις το πορτ-μπαγκάζ σου σε κινητό ιατρείο. Ωστόσο, το ίδιο κράτος που σε «χαρατσώνει» αν σου λείπει μια γάζα, δεν σου παρέχει την παραμικρή δωρεάν εκπαίδευση για το πώς να χρησιμοποιήσεις αυτά τα υλικά.

Τι να τον κάνει τον «τριγωνικό επίδεσμο ανάρτησης» ένας οδηγός που δεν έχει δει ποτέ του πώς δένεται; Πώς θα βοηθήσει η ισοθερμική κουβέρτα όταν ο μέσος πολίτης δεν γνωρίζει καν τα βασικά πρωτόκολλα αντιμετώπισης ενός σοκ; Η απάντηση είναι απλή: Τα υλικά αυτά δεν προορίζονται για τη σωτηρία ζωών από τον πολίτη, αλλά για να μην έχει «πάτημα» ο ελεγκτικός μηχανισμός να βεβαιώσει την παράβαση.

Από την Πρόληψη στην «Υπερεξουσία»

Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες ή και θύματα ελέγχων που θυμίζουν κυνήγι μαγισσών. Όταν ένας αστυνομικός, λειτουργώντας κατόπιν διαταγών ή με σκοπό την κάλυψη κάποιου «πλαφόν» προστίμων, εξαντλεί την αυστηρότητά του ελέγχοντας μέχρι και την ημερομηνία λήξης σε μια γάζα, τότε δεν μιλάμε για οδική ασφάλεια. Μιλάμε για υπερεξουσία.

Η αφαίρεση του διπλώματος και των πινακίδων για τέτοιες τυπικές παραλείψεις είναι μια ποινή δυσανάλογη, που καταστρέφει τον βιοπορισμό του εργαζόμενου και τον προγραμματισμό της οικογένειας, ενώ για τον οικονομικά ισχυρό αποτελεί απλώς μια μικρή ενόχληση.

Η Σιωπή των Πολιτών

Το πιο θλιβερό βέβαια είναι η παθητικότητα με την οποία δεχόμαστε κάθε νέα «εφεύρεση» προστίμων. Με μια κοινωνία πολιτών σχεδόν ανύπαρκτη, με καταναλωτικές οργανώσεις-σφραγίδες και έναν Συνήγορο του Πολίτη που συχνά φωνάζει σε ώτα μη ακουόντων, ο Έλληνας οδηγός νιώθει παραδομένος. Η μόνη του άμυνα; Η τύχη ή οι γνωριμίες.

Αν η πολιτεία ενδιαφερόταν πραγματικά για την οδηγική ασφάλεια θα ενέτασσε τα μαθήματα Πρώτων Βοηθειών στην εκπαίδευση κάθε νέου οδηγού δωρεάν. Θα βελτίωνε το οδικό δίκτυο που «σκοτώνει» καθημερινά. Θα εφάρμοζε ποινές που συμμορφώνουν και δεν εξοντώνουν βιοποριστικά τον πολίτη.

Φώτιος Μπάτζιος