«Υπάρχει ένας πόνος στην καρδιά που τον νιώθεις ως το κόκαλο. Είναι ο πόνος όταν χάνεις τον άνθρωπό σου και δεν μπορείς να το πιστέψεις. Γιατί έχασα τον άνθρωπό μου τη στιγμή που μόλις αρχίζαμε να αγωνιζόμαστε και να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, που είχαμε τόσα πολλά ακόμα να φτιάξουμε.
Έφυγες, ξανθέ μου άγγελε, και με άφησες μόνο μου να αγωνίζομαι. Όμως θα ξαναβρεθούμε και θα αρχίσουμε πάλι, κορίτσι μου. Το τελευταίο μήνυμά σου θα το θυμάμαι για πάντα: «Σε αγαπάω πολύ, πολύ». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που έλαβα από εσένα. Αστέρι μου, καλό παράδεισο, αγάπη μου. Θα σε αγαπάω για πάντα, ζωή μου.»
Θανάσης Λούπας
