Είχαμε γράψει εδώ στο oladeka.com λίγο πριν τις εκλογές του Προφήτη Ηλία ότι η επερχόμενη νέα διοίκηση εγκαινιάζει μια περίοδο σφόδρα ψυχροπολεμική σε ότι αφορά τις σχέσεις και τις διαβουλεύσεις με τον άλλο πρωτοβάθμιο φορέα, δηλαδή τον ΣΕΓ. Από τότε, μολονότι και στους δύο συνδέσμους ακούγονται φωνές λογικής, υπερκαλύπτονται από τα ηχηρά τύμπανα του πολέμου.
Ο ΣΕΓ μέχρι στιγμής έχει χαρακτηριστεί θετικά για τις οργανωτικές του δομές και για την ανησυχία του σε επίπεδο εξωστρέφειας και διερεύνησης πρακτικών που διενεργούνται κατά καιρούς με ζητούμενο την αντιμετώπιση κλαδικών προκλήσεων και ζητημάτων.
Ο Προφήτης Ηλίας από την άλλη έχει να επιδείξει ιστορικά, συναισθηματικά και τοπικιστικά επιχειρήματα τα οποία και προβάλλει ως αδιαπραγμάτευτα όρια – κόκκινες γραμμές με κάθε ευκαιρία και σε κάθε προσπάθεια διαλόγου.
Δεν είναι τυχαία η φράση κορυφαίου στελέχους της ομάδας Κορεντζίδη «Θα θελα ένα επιτελείο σαν του ΣΕΓ να κάνει τα πάντα σε έναν σύνδεσμο σαν τον Προφήτη Ηλία στην Καστοριά»!
Το ιστορικό του χωρισμού των δύο φατριών μοιάζει με μη επουλώσιμα τραύματα ενός εμφυλίου και αυτό επίσης προβάλλεται στη…βιτρίνα των επιχειρημάτων του συνδέσμου γουνοποιών Καστοριάς.
Αυτά όλα είναι όντως θέματα προς συζήτηση αλλά έως πότε; Ολόκληρο έθνος ξεκληρίστηκε από τον επάρατο εμφύλιο αλλά τη λύση τη βρήκαμε. Και προχωρήσαμε… Εδώ τι γίνεται; Τι θα γίνει; Μέχρι πότε θα τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά; Δεν βλέπουμε το μαύρο του βυθού; Δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν πάει άλλο το κοκορομαχηλίκι νηπιακών νοοτροπιών;
Και εδώ έρχεται το σοβαρό ερώτημα; Μήπως αυτά που προβάλλονται είναι προφάσεις εν αμαρτίαις; Μήπως είναι προφάσεις προς δικαιολόγηση ολισθημάτων; Μήπως κάποιοι αισθάνονται καβάλα στ άλογο και πιστεύουν πως ήρθε η ώρα να κάνουν κουμάντο; Να κάνουν ταμείο; Να κερδίσουν με οποιονδήποτε τρόπο και να οδηγήσουν το όλον σε καταστροφή προς τέρψη του μερικού;
Σε αυτή την τραγελαφική και επικίνδυνη προβληματική κατάσταση καλούνται…δάσκαλοι και νηπιαγωγοί να βάλουν τάξη στο χάος της παιδικής αρένας. Οι ομοσπονδίες έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε σοβαρές παρεμβάσεις και συμπεριφορές Πόντιου Πιλάτου.
Αν κάνουν το πρώτο θα πονέσουν αρκετοί αλλά συνετιζόμενοι θα οδηγηθούν στον σωστό δρόμο. Αν επιλέξουν το δεύτερο (και πιο εύκολο) απλά θα αφήσουν πίσω τους ένα ολοκληρωμένο πεδίο χάους. Θα έχουν επιτρέψει τη δημιουργία της απόλυτης καταστροφής.
Πριν από πολλά χρόνια, άκουγα τον καθηγητή Ανδρέα Ανδριανόπουλο (ναι τον γνωστό πολιτικό αποφοιτήσαντα από Κέιμπριζ και Χάρβαρντ) να λέει σε απλά Ελληνικά περίπου τα εξής. Είναι μεγάλη ευχή και τεράστιο αγαθό η δημοκρατία, αλλά σε συγκεκριμένα θέματα ο πολιτικός και ο ηγέτης πρέπει να καθοδηγεί τα μέλη του συνόλου του (κοινωνικού, επαγγελματικού κλπ) ως γνώστης του σωστού τρόπου και δρόμου. Δεν μπορεί να ξέρει το ποίμνιο προς τα που να οδηγηθεί και δεν είναι η δουλειά του αυτή. Ο ηγέτης – ποιμένας όμως γνωρίζει το πως και το που θα οδηγήσει τα μέλη της ομάδας του (για αυτό τον έχουν επιλέξει) με ασφαλή και αποτελεσματικό τρόπο.
Ο νοών νοείτω…
Πέτρος Σμιξιώτης
