Ότι δεν κατάφεραν οι βόμβες και τα βλήματα κατά τη μάχη της στενωπού της Κλεισούρας τον Απρίλιο του 1941 (μια μάχη που δεν είναι γνωστή στους περισσότερους επειδή επισκιάστηκε από το ολοκαύτωμα και τη σφαγή της Κλεισούρας το 1944) φαίνεται ότι το καταφέρνει άψογα, ο χρόνος και η αδιαφορία των τοπικών αρχόντων. Ο πρώην κεντρικός δρόμος της ιστορικής Κλεισούρας, αντιμετώπισε πολέμους και καταστροφές αλλά απ ότι φαίνεται δεν άντεξε σε μια δύναμη που αποδεικνύεται ανίκητη: Την ανικανότητα και την αδιαφορία (για να μην αγγίξω τη ρήση του θείου της σχετικότητας).
Και ερωτώ, τι μας έμεινε πια; Οικονομική κρίση, αποβιομηχανοποίηση, φτώχεια, θλίψη και απογοήτευση. Ένα μόνο μας έχει μείνει, η ιστορία και ο πολιτισμός μας. Κι αυτό επειδή η αξία τους είναι διαχρονική και τα κληρονομήσαμε. Και τι κάνουμε; Ότι μπορούμε για να τα εκμηδενίσουμε και αυτά!
Είναι τόσο δύσκολο κύριοι του δήμου και της Π.Ε. Καστοριάς να καταλάβετε; Αντί να εξοφλείτε προεκλογικά συμβόλαια με εργολάβους που ξύνουν την χιλιοστρωμένη άσφαλτο για να την ξαναστρώσουν, δώστε λιγάκι προσοχή κι ένα ελάχιστα κονδύλια σε κάτι που ενώ σας φαίνεται μικρό έχει μεγάλη σημασία. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθείτε κάποια βασικά πράγματα; Είναι τόσο κακό να εντοπίσετε σημεία σαν αυτό το παλιό και ιστορικό γεφύρι και να κατανοήσετε την αξία μιας δράσης υποστήριξης και συντήρησης του; Προσέξτε! Δεν είναι κάτι που απλά τίθεται στην διακριτική σας ευχέρεια. Είναι υποχρέωση σας! Αν πάλι προβάλλετε ως δικαιολογία την οικονομική δυσπραγία, παραιτηθείτε. Είναι απλό. Εκείνος που παραδέχεται ότι δεν μπορεί να προσφέρει, απλά επιτρέπει σε έναν επόμενο (έστω και πρόωρα) να δοκιμάσει…
Αλλιώς χάνει το νόημα της η δημοκρατία και η κοινωνική λογική.
