Ποιμαντορική Εγκύκλιος Επί τη εισόδω εις το Νέον Έτος 2026

Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος 53

Ἐπί τῇ εἰσόδῳ εἰς τό Νέον Ἔτος 2026

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός στήν οἰκογένεια, τήν συνοδεία καί τόν Ναό

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί ἀγαπητά μου παιδιά

Σέ κάθε ἐπετειακή εὐκαιρία, ὅπως εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ νέου ἡμερολογιακοῦ ἔτους, ἀνταλλάσσουμε εὐχές γιά καλή χρονιά.

Ὅμως, ὁ χρόνος ἀπό μόνος του εἶναι λίαν καλός, ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ.

Συνεπῶς, οἱ εὐχές μας μᾶλλον πρέπει νά εἶναι: «Ἄς ἀξιοποιήσουμε καλῶς τό δῶρο τοῦ Θεοῦ, τόν νέο χρόνο».

Εὐθυγραμμιζόμενος σέ αὐτήν τήν προοπτική, θά λάβω ἀφορμή ἀπό τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, γιά νά ἐκφράσω τίς εὐχές μου γιά ἕνα εὐλογημένο νέον ἔτος.

*

Ἀκούσαμε σήμερα ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ νά περιγράφει τό γεγονός τῆς ἀναβάσεως τοῦ δωδεκαετοῦς Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τήν Κυρία Θεοτόκο καί τόν δίκαιο Ἰωσήφ στά Ἱεροσόλυμα γιά τό ἐτήσιο προσκύνημα στόν Ναό τοῦ Σολομῶντος.

Ἀφοῦ τελείωσαν τό προσκύνημα, ἡ Θεοτόκος μέ τόν Ἰωσήφ πῆραν τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Νόμιζαν ὅτι τούς ἀκολουθεῖ καί ὁ δωδεκαετής Ἰησοῦς, εὑρισκόμενος στήν συνοδεία, μαζί μέ τά ἄλλα παιδιά. Μετά, ὅμως, ἀπό πορεία μιᾶς ἡμέρας, διαπίστωσαν τήν ἀπουσία Του. Καί μέ μεγάλη, προφανῶς, ἀγωνία, ἐπέστρεψαν στά Ἱεροσόλυμα ἀναζητοῦντες Αὐτόν. Τελικά, εὑρῆκαν τόν Ἰησοῦ στόν Ναό, νά συζητᾶ μέ τούς διδασκάλους τοῦ νόμου.

Ἡ Παναγία Τόν ἐρώτησε ἐναγωνίως, γιατί δέν τούς ἀκολούθησε καί τούς ἔκανε νά ἀνησυχήσουν.

Ὁ δωδεκαετής Ἰησοῦς, στόν πρῶτο αὐτό λόγο Του πού διασώζεται ἀπό τούς Εὐαγγελιστές, ἀπάντησε ὅτι ἦταν φυσικό νά βρίσκεται στό σπίτι τοῦ Πατέρα Του. Μέ τήν ἀπάντηση αὐτή, ἀποκάλυψε τήν ἀλήθεια γιά τήν θεϊκή Του φύση καί τήν ὑποστατική του ἰδιότητα ὡς κατά φύσινΥἱοῦ τοῦ Θεοῦ Πατέρα. Μιά ἀπάντηση πού δέν κατενόησαν ἀμέσως καί στήν πληρότητά της ἡ Μητέρα Του καί ὁ δίκαιος Ἰωσήφ.

*

Στό γεγονός αὐτό, πέρα ἀπό τά ἄλλα πολλά καί βαθειά νοήματα καί μηνύματα, διακρίνονται καί τρεῖς εὐλογημένοι θεσμοί. Διακρίνουμε τήν οἰκογένεια, τήν συνοδεία-κοινότητα καί τήν ἐκκλησία.

Τήν οἰκογένεια τήν ἀποτελοῦν ἡ Κυρία Θεοτόκος καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μαζί μέ τόν δίκαιο Ἰωσήφ, τόν ὁποῖον ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ ὅρισε νά προστατέψει τήν Μητέρα καί τό Παιδίον.

Τήν συνοδεία-κοινότητα ἀποτελοῦν ὅλες μαζί οἱ οἰκογένειες, πού πορεύονταν, ἔχοντας κοινές παραδόσεις καί κοινό σκοπό, πού ἦταν ἡ τέλεση τοῦ προσκυνήματος στόν Ναό. Ἦταν τόση ἡ ἑνότητα αὐτῆς τῆς κοινότητας, ὥστε τά παιδιά νά πορεύονται μαζί μέ τούς μεγάλους, σέ ξεχωριστή ὁμάδα, καί νά αἰσθάνονται, παιδιά καί γονεῖς, πλήρη ἐμπιστοσύνη καί ἀσφάλεια.

Τήν ἐκκλησία ἀποτελεῖ ἡ ἴδια κοινότητα, πού πιστεύει τόν Θεό ὡς Πατέρα, καί ὄχι μόνο ὡς δημιουργό ἤ ὡς ἀπρόσωπη δύναμη, καί συνάγεται στόν Ναό γιά Τόν λατρέψει.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἔζησε καί εὐλόγησε τούς τρεῖς αὐτούς θεσμούς, τήν οἰκογένεια, τήν συνοδεία-κοινότητα καί τήν λατρευτική κοινότητα.

*

Στήν σύγχρονη ἐποχή, ὅπως τήν βιώνουμε στήν πατρίδα μας, οἱ τρεῖς αὐτοί θεσμοί δέχονται δυνατά πλήγματα, μέ τραγικές συνέπειες γιά τό γένος καί γιά τόν καθένα μας.

Ἡ οἰκογένεια βάλλεται. Βάλλεται κυρίως ἀπό τόν ἐκχυδαϊσμό τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἐκχυδαϊσμός προωθεῖται καί προβάλλεταιμέ τήν ἀνοχή κυρίως αὐτῶν πού εἶναι ἁρμόδιοι καί ὑπεύθυνοι γιά τήν παιδεία τοῦ λαοῦ. Χαρακτηριστικό ἀποτέλεσμα τῆς οἰκογενειακῆς κρίσης, εἶναι ἡ ποινικοποίηση τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς, πού ἀποτελεῖ, ὡς ἐξέλιξη, μεγάλη ντροπή γιά τόν σύγχρονο πολιτισμό.

Ἡ κοινότητα, ὡς μιά συνοδεία μέ παραδοσιακές ἀρχές, ἐπίσης βάλλεται, ἀπό τίς ψυχολογιστικές θεωρίες καί ἀπό τόν ἀσύδοτο δικαιωματισμό. Τήν κρίση τῆς κοινότητας τήν χαρακτηρίζει ἡ ποινικοποίηση τῆς κοινωνικῆς κριτικῆς καί τῆς κοινῆς κοινωνικῆς συνείδησης.

Τέλος, ἡ λατρευτική κοινότητα σμικρίνεται, λόγῳ τῆς ἐνσυνείδητης ἐπιλογῆς τοῦ σύγχρονου κόσμου νά ζεῖ στήν ἀπόλυτη μοναξιά.

Ἡ ἀπόλυτη μοναξιά ὁρίζεται ἀπό τήν ἄρνηση τῆς Ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τήν ἔλλειψη προσευχῆς πρός τόν Θεό Πατέρα. Εἶναι χαρακτηριστικό τῆς ὑπαρξιακῆς αὐτῆς μοναξιᾶς ἡ φράση πού ἀκούγεται καί ἀπό ἐπίσημα χείλη: «εἶμαι αὐθύπαρκτος», «εἶμαι αὐθύπαρκτη…». Πόση ἄγνοια καί τί τραγωδία κρύβει αὐτή ἡ ἀπόφανση!

*

Κατόπιν τούτων, οἱ εὐχές μου γιά τό νέον ἔτος 2026 ἐπιθυμῶ νά περιλαμβάνουν τούς τρεῖς αὐτούς θεσμούς:

Εὔχομαι νά ἀντιμετωπίσουμε τήν οἰκογενειακή κρίση, μέ τήν σωστή διαπαιδαγώγηση τοῦ λαοῦ στήν οἰκογενειακή ζωή. Μέ τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν τῆς ἀγάπης, τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς ὑπομονῆς. Καί μέ τήν καλλιέργεια ἀφιερώσεων. Ἀφιερώσεων στήν οἰκογένεια καί στόν μοναχισμό. Στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση οἱ δύο αὐτοί θεσμοί, οἰκογένεια καί μοναχισμός, δέν εἶναι ἀντίθετοι, ἀλλά παράλληλοι καί στηρίζει ὁ ἕνας τόν ἄλλον.

Εὔχομαι νά ἀντιμετωπίσουμε τήν ἀκοινώνητη κοινωνία μέ τήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοσή μας, πού εἶναι φιλόθεη καί φιλάνθρωπη καί ὄχι φίλαυτη. Μιά Παράδοση πού συνδυάζει τήν ἐλευθερία μέ τήν ἀγάπη.

Καί εὔχομαι νά ἐνδυναμώνεται ἡ λατρευτικήμας ζωή, μέ τήν πίστη στόν Θεό πού ἔγινε ἄνθρωπος, μέ ἐμπιστοσύνη στήν Ἐκκλησία Του, μέ ἔμπονη προσευχή στόν Θεό Πατέρα μας καί μέ τήν ἀγάπη μεταξύ μας. Μέσα στήν λατρευτική κοινότητα ἐφαρμόζεται τό Εὐαγγέλιο καί οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ μας.

*

Μέ αὐτές τίς σκέψεις, εὔχομαι σωτήριο καί εὐλογημένο τό νέον ἔτος 2026. Εὔχομαι κάθε εὐλογία στήν Πατρίδα μας.

Μέ θερμές πατρικές εὐχές

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Καστορίας Καλλίνικος