Όταν το Ποδόσφαιρο Γίνεται Πολιτική: Η Φωνή της Λογικής του Σταύρου Ευαγγελίδη

Το τοπικό ποδόσφαιρο, στην αγνή του μορφή, αποτελεί μια γιορτή, ένα μέσο διαπαιδαγώγησης και μια πηγή ενότητας για τις τοπικές κοινωνίες. Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται περίτρανα από τα πρόσφατα επεισόδια στον αγώνα μεταξύ Γράμμου Μαυροχωρίου και Καστοριάς 1980, η ανάμειξη της πολιτικής με τον αθλητισμό μπορεί να οδηγήσει σε παθογένειες που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του παιχνιδιού και στοχοποιούν τους πραγματικούς του λειτουργούς.

Σε αυτό το θολό τοπίο, η φωνή του Σταύρου Ευαγγελίδη, προπονητή του Γράμμου Μαυροχωρίου, αναδεικνύεται ως ένας φάρος λογικής και αθλητικού ήθους. Μέσα από τις δηλώσεις του σε συνέντευξη στον Θωμά Τομόπουλο και τον Καστοριά 915, ο κ. Ευαγγελίδης δεν αναζητά εντάσεις, αλλά καλεί σε αυτοκριτική και αποκλιμάκωση, τονίζοντας την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και τον παιδαγωγικό του ρόλο απέναντι στους νεαρούς αθλητές του. Η κατηγορηματική του διάψευση περί βιαιοπραγιών, όπως το «πιάσιμο από τον λαιμό», και η επιμονή του στο fair play, υπογραμμίζουν την προσήλωσή του στις αρχές του αθλητισμού, μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Όμως, όπως εύστοχα επισημαίνει προηγούμενο άρθρο του oladeka.com , ο επεισοδιακός αγώνας δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου μιας βαθύτερης παθογένειας: Της πλήρους ταύτισης της ομάδας της Καστοριάς 1980 με τον Δήμο Καστοριάς. Η παρουσία αντιδημάρχων ως προέδρων και προπονητών, καθώς και άλλων παραγόντων του δήμου σε θέσεις κλειδιά, προσπαθεί να μετατρέψει την ομάδα σε «πολιτικό προπύργιο» και «δημοτικό όργανο». Αυτή η κατάσταση δημιουργεί ένα κλίμα οργής και αδικίας στις ομάδες των χωριών, οι οποίες βλέπουν τους αγνούς παίκτες και παράγοντες να στοχοποιούνται, ενώ η «επίσημη» ομάδα στηρίζεται σε «μισθοφόρους» αντί για ντόπια ταλέντα και η ροή «χρηματοδοτήσεων» και γενικότερης στήριξης, δημιουργεί διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Οι πονηρές και υστερόβουλες επιδιώξεις ορισμένων «αριβιστών και τυχοδιωκτών αυτοδιοικητικών» που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν το τοπικό ποδόσφαιρο για προσωπικό ή πολιτικό όφελος, όχι μόνο υπονομεύουν τον αθλητισμό, αλλά και διαβρώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες πρακτικές, αργά ή γρήγορα, γυρίζουν μπούμερανγκ. Η οργή των κατοίκων των κοινοτήτων, που βλέπουν την υποτίμηση των δικών τους συλλόγων, αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα προς τη δημοτική αρχή.

Εν κατακλείδι, η περίπτωση της Καστοριάς αναδεικνύει την επικινδυνότητα της πολιτικοποίησης του αθλητισμού. Το ποδόσφαιρο πρέπει να παραμείνει γιορτή και παιδαγωγικό μέσο, μακριά από κομματικές διαμάχες και προσωπικές φιλοδοξίες. Γιατί, όπως πολύ εύστοχα καταλήγει το άρθρο του oladeka.com, «ο καθένας μπορεί να ονειρεύεται ότι μπορεί να γίνει Σαββίδης, Μαρινάκης, ακόμη και Κοσκωτάς αλλά…».

Ποδόσφαιρο και Πολιτική στον Δήμο Καστοριάς: Ο Κορεντσίδης πέφτει στη φάκα…