ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΜΑΣ…

Σήμερα, 28 του Μάρτη, κλείνει ένας χρόνος από το φευγιό της Σοφίας μας στα λημέρια της αθανασίας. Με αφορμή το ετήσιο μνημόσυνό της και με μεγάλη νοσταλγία, ο Σύλλογος Διδασκόντων και το μαθητικό δυναμικό του Εσπερινού Γενικού Λυκείου Καστοριάς, ανάβουμε στη μνήμη της ένα ποιητικό κεράκι από το δικό της ανέσπερο φως και της αφιερώνουμε εκεί ψηλά ένα δικό της επίκαιρο ποίημα, για Μια γιορτή αλλιώτικη…

            Και με τη συναίσθηση ότι κάθε γιορτή και κάθε σχολική μέρα είναι αλλιώτικη για μας χωρίς τη Σοφία, δεσμευόμαστε για ακόμη μια φορά ο πνευματικός πλούτος, που μας άφησε ως παρακαταθήκη, να λάβει συν τω χρόνω την αναγνώριση που του αξίζει.

Σοφία, σε ευχαριστούμε που υπήρξες ταυτοτικό κομμάτι του Σχολείου μας και αγνό κομμάτι της καρδιάς μας!

Σε ευχαριστούμε για την λογοτεχνική ομορφιά σου και την αυθεντική σου Ποίηση.
Σου αντιπροσφέρουμε τη δική σου πολύτιμη και πλέον δική μας Γιορτή αλλιώτικη…
 
 
ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ…
 
Μελαγχολική παραμονή 
γαλανόλευκων θριάμβων
οι δυο αιώνες στυλωθήκανε πάνω σε άλμπουρα
θαλασσοπνιγμένων ενοχών
σιγήσανε οι μπάντες
στην κόψη του σπαθιού ψυχορραγεί 
η ανδρειωμένη
χαίρε, ώ χαίρε αδερφέ μου
δε θα σμίξουμε αύριο σε χορούς 
κυκλωτικούς
ο καθείς και το κελί του
στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
υπόθεση μικροφώνου η εθνική 
συγκίνηση 
στην αποψινή μας γιορτή
να ‘τανε να σας αγκαλιάσω έναν-έναν
τελευταίοι εγγονοί των αγριεμένων 
ραγιάδων
γράφετε, ωραίοι, τη δική σας ιστορία
με τα φθέγματα του Ομήρου στα χείλη 
το αίμα της Ρωμιοσύνης στις φλέβες
και τάραζε τα σπλάχνα μου ελευθεριάς ελπίδα
εξ αποστάσεως το χειροκρότημα για τη Μαργαρίτα
πόσο αγαπιέται ο τόπος αυτός 
με όλες τις πληγές του
μνήμες κυττάρων ταξιδεμένες από ακρογιάλια αιολικά
και από σήμαντρα λαβωμένων βασιλικών 
τα νικητήρια να αναμέλπουν μέσα στο μισοσκόταδο
και από τη γη των ανεκπλήρωτων νόστων
Κολχίδα, Ιωνία, Καλαβρία και Μισίρι
όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί
όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό 
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη
ίσως κάποιοι δακρύζουν 
πίσω από τις κλειστές κάμερες
ο κόσμος θα συνεχίσει, Αγγελική
με αλυσίδες και φωτιά
φίμωτρα και σπαθιά
Ποιητές και Εφιάλτες
φοβού τους αιώνιους σκλάβους
και τους αυτόκλητους σωτήρες
με αρετήν και τόλμην η ελευθερία 
για τον επίλογο
μπροστά μας γρίφος σκοτεινός 
ο επόμενος αιώνας
και πώς θα γραφτεί το νέο χρονικό
μη βολευτείς με λιγότερο ουρανό
ρίξε τις ρίζες σου μέχρι τα τρίσβαθα 
του ματωμένου περιβολιού
ν’ ανθίσεις παπαρούνα
να βουτηχτεί στην πορφύρα σου 
το βλέμμα του ήλιου
και μη δειλιάσεις
όταν πλακώσουν του Βορρά 
οι ανεμικές και οι τραμουντάνες
σε ταξιδεύει, θυμήσου, ένα τρελοβάπορο
τον νου σου μόνο στις σελήνης 
τις γητειές 
μη σε δέσουν στο κατάρτι
ξανοίξου στα κύματα
μπουρλοτιέρισσα απόκοτη του ονείρου
να πυρπολήσεις τις αρμάδες που εφράξανε το πέλαγος
να κλείσεις στα σωθικά σου
πατρίδα, γλώσσα και σταυρό
και μέσα στη μνήμη σου 
τα κρίνα και τα λάβαρα του Μάρτη
να μη σπάσει τούτη η αλυσίδα
πρώτο της φανέρωμα το αμείλικτο φως 
και το δέος σγουρόμαλλων αμπελουργών
τώρα είναι η σειρά σου
μοιάζεις να μπορείς τόσα λίγα 
και όμως τα χέρια σου καμωμένα είναι για 
το θαύμα
και η ψυχή σου για
το άπιαστο
πατρίδα σου να `ναι ο Άνθρωπος 
και αγώνας σου
ένα λιανό κυκλάμινο
δειλό φιλί του φθινοπώρου
την ώρα που 
διαρρηγνύει τους ασβέστες…
 
 
Σοφία Κλειούση, Καστοριά, Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021, 
Με αφορμή μια διαφορετική σχολική γιορτή…
 
 
 
* Το ποίημα “Μια γιορτή αλλιώτικη…” περιλαμβάνεται στην βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών ποιητική συλλογή της Σοφίας ΚλειούσηΠρεμιέρα, εκδόσεων Ρώμη 2024, σσ. 67-69.