ΠΑΣΟΚ Καστοριάς: «Η Καστοριά δεν μπορεί να επιβιώσει με μονοκαλλιέργεια προσδοκιών»

Με αφορμή την παρουσία κλιμακίου της Νέας Δημοκρατίας στην Καστοριά, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων των Καραβαγγελείων που διοργάνωσε η Μητρόπολη, παρακολουθήσαμε για ακόμη μία φορά μια ανακύκλωση υποσχέσεων και γενικόλογων διακηρύξεων, μια ακόμη παράσταση πολιτικής βιτρίνας!

Εφτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη η πραγματικότητα καταρρίπτει το κυβερνητικό αφήγημα. Η Καστοριά βιώνει συνεχή δημογραφική συρρίκνωση, παραγωγική στασιμότητα και έλλειψη ουσιαστικού αναπτυξιακού σχεδίου. Οι νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον τόπο τους — όχι γιατί δεν τον αγαπούν, αλλά γιατί δεν βλέπουν προοπτική. Δεν βλέπουν σταθερές θέσεις εργασίας, δεν βλέπουν επενδύσεις με κοινωνικό αποτύπωμα, δεν βλέπουν υποδομές υγείας και παιδείας που να τους επιτρέπουν να χτίσουν το μέλλον τους εδώ.

Το ΠΑΣΟΚ είχε έγκαιρα και δημόσια επισημάνει τις αβελτηρίες, τις παραλείψεις και τις πολιτικές επιλογές που οδηγούσαν την Καστοριά σε στασιμότητα και δημογραφική αποψίλωση. Όσα σήμερα διαπιστώνουν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, τα έχουμε ήδη τεκμηριώσει και αναδείξει εδώ και χρόνια.

Η διαφορά είναι σαφής: εμείς τα θέταμε ως προειδοποίηση και πολιτική ευθύνη· εκείνοι τα ανακαλύπτουν τώρα ως καθυστερημένη διαπίστωση — χωρίς καμία ολοκληρωμένη πρόταση ανάκαμψης και ανασυγκρότησης.

Ακόμη και στελέχη που υπηρέτησαν την κυβερνητική παράταξη εμφανίζονται σήμερα ως ουδέτεροι καταγραφείς μιας κρίσης που δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά αποτελεί το αποτύπωμα συγκεκριμένων επιλογών της επιτελικής, νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης. Η πολιτική ευθύνη δεν διαγράφεται με μια δήλωση, ούτε μετατρέπεται σε «αντικειμενική παρατήρηση».

Η εμμονή σε μια μονοδιάστατη “αναπτυξιακή” αφήγηση, με μοναδικό άξονα τον τουρισμό, δεν συνιστά στρατηγική. Καμία περιοχή δεν ανασυγκροτήθηκε στηριζόμενη αποκλειστικά σε έναν τομέα, χωρίς παραγωγική πολυμορφία, χωρίς στήριξη της μεταποίησης, της αγροδιατροφής, της καινοτομίας και της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Η Καστοριά δεν μπορεί να επιβιώσει με μονοκαλλιέργεια προσδοκιών.

Η Καστοριά δεν έχει ανάγκη από περιοδικές «παρελάσεις» πολιτικών επισκέψεων και επικοινωνιακές κορώνες περί πατριωτισμού. Ο πατριωτισμός δεν είναι κομματικό προνόμιο. Και σίγουρα δεν είναι το «βάφτισμα του κρέατος σε ψάρι».

Πατριωτισμός σήμερα σημαίνει:

• Ουσιαστική περιφερειακή ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση.

• Διασφάλιση δημόσιων αγαθών και ισότιμη πρόσβαση όλων στην υγεία και την παιδεία.

• Στήριξη της εργασίας με αξιοπρεπείς όρους και σταθερότητα.

• Πολιτικές που κρατούν τους νέους στον τόπο τους.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στην επίσκεψη της Υπουργού Παιδείας, κ. Σοφία Ζαχαράκη, στα σχολεία της Καστοριάς, όπου εξέφρασε την υπερηφάνειά της για το επίπεδό τους.

Και εμείς είμαστε περήφανοι.
Αλλά για τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στα σχολεία της Καστοριάς.

Για τους εκπαιδευτικούς που κρατούν όρθιο το Δημόσιο Σχολείο με αυταπάρνηση. Για τους Δασκάλους/ες, τις/ους νηπιαγωγούς και τους/ιςκαθηγητές/ριες που επιμορφώνονται με δικά τους έξοδα, που επενδύουν σε μεταπτυχιακές σπουδές και σε συνεχή παιδαγωγική κατάρτιση, που καλύπτουν κενά τα οποία θα έπρεπε να καλύπτει η Πολιτεία.

Σε σχολεία που λειτουργούν με ανεπαρκή χρηματοδότηση.
Σε σχολεία όπου η αποδυνάμωση των σχολικών επιτροπών έχει δημιουργήσει λειτουργική ασφυξία.
Σε σχολεία όπου για βασικά αναλώσιμα, ακόμη και για χαρτί Α4, επιβαρύνονται εκπαιδευτικοί και γονείς.

Το Δημόσιο Σχολείο δεν στέκεται όρθιο χάρη στις κυβερνητικές πολιτικές. Στέκεται όρθιο χάρη στους ανθρώπους του.

Η εισαγωγή αποσπασματικών και κατακερματισμένων προγραμμάτων, η παρουσίαση ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων ως «εθνικών επιτυχιών», χωρίς ουσιαστική επιμόρφωση και σταθερή στήριξη στην περιφέρεια, δεν συνιστούν στρατηγική για την εκπαίδευση.

Η Καστοριά δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις.
Δεν χρειάζεται άλλες επικοινωνιακές επισκέψεις.

Χρειάζεται σχέδιο.

Χρειάζεται λογοδοσία.

Χρειάζεται πολιτική βούληση που να μεταφράζεται σε πράξεις.

Γιατί ο πραγματικός πατριωτισμός δεν μετριέται στις δηλώσεις. Μετριέται στο αν κρατάς ζωντανό τον τόπο σου.

Και αυτό, μέχρι σήμερα, δεν το είδαμε.