Τα Ραγκουτσάρια τελείωσαν, όμως…

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Η σελίδα όπως έχω πει θέλω να να είναι φωνή για όλους όσους ενδιαφέρονται για τη Καστοριά.

Παραθέτω κείμενο με σκέψεις και προβληματισμούς που μου προώθησε φίλος της σελίδας.

Οι μέρες των Ραγκουτσαριών 2026 έφτασαν στο τέλος τους και, παρά τη βροχή και τα περίεργα καιρικά φαινόμενα που μας συνόδευσαν και τις τρεις μέρες, όλα κύλησαν με επιτυχία. Γέλια, μουσικές, δρόμοι γεμάτοι κόσμο, πολλές γνωστές φάτσες και στιγμές που μας θύμισαν γιατί αυτή η γιορτή παραμένει τόσο δυνατή και ζωντανή.

Για μένα, που πλέον ζω στην Αθήνα, αυτές οι μέρες είχαν και μια πιο βαθιά συναισθηματική πλευρά. Χάρηκα πραγματικά που είδα τόσους φίλους και συνομήλικους. Ταυτόχρονα όμως δεν μπορώ να αγνοήσω έναν προβληματισμό που έγινε σχεδόν κοινή κουβέντα: οι περισσότεροι από αυτούς δεν ζουν πια στην Καστοριά. Έφυγαν αλλού, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο. Και πολλοί μου είπαν το ίδιο πράγμα: «Την καλύτερη δουλειά έκανες που έφυγες από την Καστοριά».

Και κάπου εκεί γεννιέται το ερώτημα: ποιο είναι το μέλλον της Καστοριάς όταν οι νέοι φεύγουν; Όταν μαζί τους φεύγουν ιδέες, όνειρα, οικογένειες που δεν θα γίνουν εδώ, ζωές που δεν θα στηθούν εδώ. Χωρίς νέους ανθρώπους, μια πόλη μικραίνει, γερνάει και μένει να ζει κυρίως από τις αναμνήσεις και τις επιστροφές των γιορτών.

Ίσως το μέλλον της να είναι στον τουρισμό, στην παράδοση, στη φύση. Ίσως να γίνει τόπος επιστροφής για λίγες μέρες τον χρόνο. Όμως χωρίς πραγματικές ευκαιρίες, χωρίς λόγο να μείνει ή να επιστρέψει ένας νέος άνθρωπος, η φυγή δύσκολα θα σταματήσει. Και η αλήθεια είναι σκληρή: η Καστοριά χρειάζεται τους νέους, αλλά οι νέοι δεν μπορούν να περιμένουν μια ζωή να αλλάξει η Καστοριά.

Τα Ραγκουτσάρια τελείωσαν, οι εικόνες και τα συναισθήματα όμως μένουν. Χαρά για το αντάμωμα, περηφάνια για τον τόπο, αλλά και σκέψεις για το τι αφήνουμε πίσω και τι ψάχνουμε μπροστά.

Kastoria Lake Report