Νανόμπουφος – Εδώ η επιστήμη μάλλον υπήρξε λίγο άδικη…

Συνηθίζουμε να λέμε πως «το όνομα είναι η μοίρα σου», αλλά στην περίπτωση του μικρού μας φίλου που διασώθηκε πρόσφατα, η επιστήμη μάλλον υπήρξε λίγο άδικη. Ο Νανόμπουφος –όνομα και πράγμα, αφού είναι ο μικρότερος της οικογένειας– κουβαλάει έναν τίτλο που, κακά τα ψέματα, στην εποχή μας θα ταίριαζε γάντι σε άλλους. Είναι αλήθεια πως η γλώσσα μας καμιά φορά αδικεί το ζωικό βασίλειο, αφού ο «μπούφος» στην καθομιλουμένη έχει ταυτιστεί με την έλλειψη ευφυΐας, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα εξαιρετικό αρπακτικό.

Αν αναλογιστούμε τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή και την τοπική αυτοδιοίκηση, ο όρος «μπούφος» (με την έννοια του ασυνεννοήτου ή του στερημένου από πολιτική οξύνοια, την έννοια αυτού που πολιτικά είναι και νάνος και μπούφος) βρίσκει συχνά πιο κατάλληλους παραλήπτες σε γραφεία και έδρανα παρά στα κλαδιά των δέντρων. Εκεί που η «νανώδης» λογική συναντά την απόλυτη σύγχυση, το όνομα του πουλιού μοιάζει περισσότερο με περιγραφή κατά τύχη αξιωματούχου παρά με είδος πανίδας! …Εκτός κι αν κρατήσουμε προηγούμενη φράση που λέει ότι: «…στην πραγματικότητα είναι ένα εξαιρετικό αρπακτικό.»  🙃 

Ευτυχώς, ο πρωταγωνιστής του σημερινού μας άρθρου δεν χρειάζεται ούτε ψήφους ούτε δημόσιες σχέσεις. Χρειάζεται μόνο την ελευθερία του. Δείτε τι γράφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος:

«Στο ” Αγγελόπουλικό ” τοπίο της Ζουπάνιστας* , ανάμεσα στα πλίνθινα τού εγκαταλελειμμένου οικισμού… γλιστράει στην λήθη τού χρόνου καί χάνεται στην ομίχλη ο μικρός Νανόμπουφος ( Asio otus).

Ισως ταιριάζει στις σιωπές τού τόπου… γιατί σέ τούτα τα χωριά η φωνή περισσεύει.

* Λεύκη Καστοριάς

( Ο Νανόμπουφος ήταν τραυματισμένος, ανάρρωσε στο σταθμό περίθαλψης καί απελευθερώθηκε στην περιοχή του)»