«Ελληνοαλβανικός πόλεμος 1940.. Το αυτοκίνητο επιστρατεύεται για τη μεταφορά Ελληνικού πυρομαχικού οπλισμού στην Αλβανία. Εκεί παραμένει ως το τέλος του πολέμου. Στην επιστροφή ο οδηγός το εγκαταλείπει.
Συνάδελφοί οδηγοί το εντόπισαν στην Φιλιππούπολη Ηπείρου. Ο παππούς μου (εξιστορεί η εγγονή του Γεώργιου Κάρζια, Ελένη) το αναζήτησε ανώφελα. Ο Κολοσσός Καστοριάς ποτέ δεν επιστράφηκε στον κάτοχο του. Χάθηκε…
Ο Κάρζιας ποτέ δεν αποζημιώθηκε. Ποτέ δεν παραπονέθηκε. Το 1942 είχε αγοαράσει ένα άλλο. Μετακομίζει στην Θεσσαλονίκη, με όλη την οικογένεια του. Οι γερμανοί τον φυλακίζουν για 15 μέρες. Ο λόγος, τα λάστιχα του αυτοκινήτου ήταν…γερμανικά. Ο πατέρας μου ο Χρήστος τότε 12 χρονών διέσχιζε την πόλη από Γρ. Παλαμά ως τη σημερινή Νομαρχία για να πάρει ψωμί και να δει τον πατέρα του. Ο γερμανός αξιωματικός τον κάλεσε ευγενικά στο γραφείο του.
Ο πατέρας μου δεν πετάει ποτέ τα παλιά λάστιχα. τα χρησιμοποιεί για να επιδιορθώνει τα καινούρια από τις φθορές. Αν θέλετε ελάτε στο σπίτι μας να ταδείτε. Αυτή η ομολογία ήταν αρκετή…»
Ελένη Κάρζια
