Δεν θα ξεχάσω κάποια φορά που παίζαμε μέσα στην πιστιρία όταν ακούσαμε τις φωνές δύο παιδιών που ήταν πάνω από αυτήν.
Βγήκαμε προς τα έξω για να δούμε ποια ήταν και τι ήθελαν. Ήταν δυο αδέλφια. Κρατούσαν ένα καλάθι που στο επάνω μέρος του ήταν κλειστό. Μέσα είχε τρείς γάτες.
-Φύγετε από κει κάτω, μας είπε η μάνα μας να τις πετάξουμε στην πιστιρία γιατί είναι πολλές και δεν έχουμε να τις ταΐσουμε.
Κάναμε άκρη άνοιξαν αυτά το καλάθι και πέταξαν τις γάτες κάτω.
Τις βλέπαμε στον αέρα να πέφτουν κουνώντας τα πόδια και τις ουρές τους με τέτοιο τρόπο που ήταν σαν να πετούσαν .
Τις παρακολουθούσαμε με δέος . Από τόσο μεγάλο ύψος και όλες πέσανε στο έδαφος με τα πόδια, και σαν να μη είχε συμβεί τίποτε, επέστρεψαν στο σπίτι γρηγορότερα από τα παιδιά.
Το χειμώνα στα νυχτέρια , γίνονταν πολλές συζητήσεις με θέμα την πιστιρία .
Εμείς όσο ακούγαμε τους μεγάλους, άλλο τόσο μεγάλωνε ο όγκος και η αξία της στην αντίληψή μας.
Πόσα μερόνυχτα δεν έζησε μέσα της όλο το χωριό.
Όταν οι χωριανοί άκουγαν τα αεροπλάνα έπαιρναν τα παιδιά και τους γέρους και έτρεχαν να κρυφτούν για να σωθούν από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών.
Άφηναν τα στρωσίδια στο βαθούλωμα της δεξιάς πλευράς γιατί δεν ήξεραν τί τους ξημέρωνε. Επίσης όταν έκαψαν το χωριό, για μήνες, πολλές οικογένειες φιλοξενήθηκαν στην πιστιρία. Ένα ολόκληρο χωριό αγκαλιασμένο με τις φτερούγες της. Ένα ολόκληρο χωριό κοιμόνταν στα σπλάχνα της με σιγουριά.
Τότε ήταν που η νεαρή δασκάλα γέννησε τον πρώτο γιό της εκεί.
-Ο Λευτέρης ..! Ο Λευτέρης..! φώναξαν όλοι. Καλό σημάδι θα μας φέρει τη λευτεριά.
Η λευτεριά όμως δεν ήρθε . Ξεκίνησε ο Εμφύλιος…
Απόσπασμα από το διήγημα της Μάρθας Τοκατλίδου-Σαββοπούλου “Η πιστιρία”
από το βιβλίο “Τα καλά της τα παπούτσια”
Εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ, 2013
