Ήμουν και εγώ ένας από τους εξεγερμένους του Δεκέμβρη του 2008! Και όσο κι αν θέλουν οι γνωστοί συντηρητικοί κύκλοι να αμαυρώσουν αυτή την έπετειο της πιο
κοντινής κοινωνικής νεολαιίστικης Εξέγερσης – δεν θα τα καταφέρουν!
Κι αυτό γιατί τα “ευήκοα ώτα” των “νοικοκυραίων”, που υπήρχαν τότε και αποτελούσαν ουσιαστικά το ανάχωμα σε αυτή, έχουν πάψει πλέον να ακούν, έχουν πάψει να ξεγελιούνται από τις σειρήνες των συστημικών κομμάτων και Μ.Μ.Ε!
Κι αυτό γιατί ο τότε ορθός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ τους επισήμανε πως αυτή η οργή ήταν η φωνή των “από κάτω”! Ήταν η φωνή αυτών που δεν είχαν μέλλον! Ήταν η φωνή αυτών που δεν περίμεναν να αδειάσουν οι καταθέσεις τους στις τράπεζες! Ήταν η φωνή αυτών που δεν περίμεναν να τελειώσει η πίστωση στις πλαστικές τους κάρτες!
ΑΛΛΑ ήταν αυτοί που αποτελούσαν τις πρώτες κοινωνικές ομάδες που είχε αρχίσει να πλήττει η καπιταλιστική κρίση!
Ήταν όλοι αυτοί που φώναζαν πως “η χούντα δεν τελτιώσε το ’73″!
Ήταν αυτοί που ο αγώνας τους για Αυτο-οργάνωση, Ελευθερία και Αυτοδιάθεση σε κοινωνικούς χώρους έβρισκε απέναντι την κρατική καταστολή, αλλά και την κοινωνική αδιαφορία.
Ήταν οι νέοι που τα πτυχία τους ήδη είχαν αξία όσο μια εφημερίδα η οποία αγοραζόταν για το cd που “κέρναγε” και άξιζε μόνο για να τυλίγεις ψάρια…
Ήταν οι μετανάστες, οι οποίοι εγκλωβίζονταν σε μία χώρα που δεν ήταν ο τελικός προορισμός του βασανιστικού ταξιδιού τους, η οποία (χώρα) αρνείτο πεισματικά να τους αναγνωρίσει την ανθρώπινη υπόστασή τους εκμεταλλευόμενη το κορμί και την ψυχή τους!
Είμασταν όλοι εμείς που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως ο γιός μας, ο αδερφός μας, ο κολλητός μας, ο συμμαθητής μας, ο γείτονάς μας, ο αγαπημένος μας ήταν νεκρός και τα μεγάλα κανάλια αναρωτιούνταν τι δουλειά είχε σε αυτή την περιοχή, δηλαδή στα Εξάρχεια,- σε έναν χώρο που συνεχίζει να παραμένει Γειτονιά, που σφύζει από χρώματα, φώτα, αρώματα και φιλοξενεί όλες αυτές τις “παράξενες ψυχές” με όλες τις αντιφάσεις τους, όλη αυτή τη δίψα για ζωή που κάποιες φορές οδηγεί και στην αυτοκαταστροφή!
Όλα αυτά δεν είχαν καμία διάθεση να τα σκεφτούν και να τα αξιολογήσουν τα συστημικά κόμματα του κοινοβουλίου, ακόμη και το Κ.Κ.Ε., το οποίο με μια στείρα μεμψιμοιρία ταυτίστηκε με την φρασεολογία των Κυρίαρχων, ανήμπορο να αξιολογήσει και αρνούμενο να μπεί στη λογική μίας εξέγερσης, την οποία δεν είχε προκαλέσει αλλά και δεν μπορούσε να ελέγξει!
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, μέσα σε καπνούς, φωτιές, δακρυγόνα, αλλά και ανελέητο ξύλο, κόσμος πολύς -αλλά και τα “μπλόκ” της νεολαίας των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, δεν φοβήθηκαν να κατεβούν και να διαδηλώσουν, να αποκαταστήσουν την φωνή της λογικής και της πραγματικότητας:
“σε αυτόν τον κόσμο δεν χωράμε, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός”…
Αυτές οι μέρες του Δεκέμβρη ήταν που αποκατέστησαν στη συνείδησή μου τον άχρωμο και άοσμο πολιτικά και πολύ περισσότερο κινηματικά ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ της δεκαετίας του ’90 και εδραίωσαν την αλλαγή και το άνοιγμα που είχε διαφανεί από τη στιγμή που μετασχηματίστηκε σε ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Ναι, είμαστε εμείς τα παιδιά του Δεκέμβρη σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο που βιώσαμε αυτή την φωτεινή στιγμή της ιστορίας και ας μην ήμασταν όλοι εκεί, στην αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν με τα δακρυγόνα τους οι κραταιοί για να πνίξουν το άρωμα μιας αυθόρμητης εξέγερσης, η οποία υπέβοσκε σε κάθε μουτζουρωμένο “ξύλινο” βιβλίο, σε κάθε κακοπληρωμένο μεροκάματο, σε κάθε ταπεινωτικό έλεγχο στοιχείων, σε κάθε ξεχασμένη υπόσχεση των πολιτικών που διαφεντεύαν τη ζωή μας -για δικαιοσύνη, ισονομία, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, ανακατανομή του πλούτου.
Εμείς, που δηλώσαμε την στήριξή μας και συμμετείχαμε στην προσπάθεια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ε.Κ.Μ, απαιτούμε από αυτό που χαρακτηρίζεται από όλη την κοινωνία ως η “τελευταία ελπίδα” να μην στρογγυλέψει, να μην υποχωρήσει, να μην μας προδώσει -μέχρι τα όνειρά μας να πάρουν εκδίκηση, γιατί θα μας βρει μπροστά του…
Remember, Remember the 6th of December…
