Το σύστημα υγείας είναι γνωστό ότι πάσχει στη χώρα μας. Στον τόπο μας ειδικότερα νοσεί βαριά. Το Νοσοκομείο μας έχει τα κακά του χάλια, τα Κέντρα Υγείας έχουν αρχίσει σιγά-σιγά να κατεβάζουν ρολά και τα Περιφερειακά Ιατρεία είναι για να συνταγογραφούν με την προϋπόθεση να βρεθεί παραπανίσιος υπολογιστής.
Μέσα σε όλο αυτό, επήλθε και η ανάγκη να γίνουν περικοπές των δημοσίων δαπανών, ακολουθώντας τις επιταγές της τρόικας, προκειμένου να ανακάμψει και το σύστημα υγείας. Όπως καταλαβαίνουμε οι γιατροί στα νοσοκομεία και στα Περιφερειακά Ιατρεία πρέπει να έχουν αντοχή, συκώτι γερό, στομάχι ατσαλένιο και νεύρα γερά για να ανταπεξέλθουν.
Ήδη η γεύση που έχουμε από τα Περιφερειακά Ιατρεία δεν είναι γλυκιά και αυτό γιατί γιατροί που επανδρώνουν τα περιφερειακά ιατρεία δηλώνουν πως «Υπάρχουν Περιφερειακά Ιατρεία, τα οποία διακατέχει μια ιδιαιτερότητα ως προς τις οργανικές θέσεις, δηλαδή δύο συνάδελφοι, να λειτουργούν ταυτόχρονα σε ένα χωριό και παρ’ αυτά να βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να συνταγογραφούμε κάθε Παρασκευή και Τετάρτη στη πρώην Νομαρχία Καστοριάς. Είναι εν μέρει παράνομο, δεν υπάρχει χώρος για συνταγογραφήσεις ,ωστόσο εκτελούνται εντολές Διοικητή. Υπάρχουν ιατροί από μικρότερα Περιφερειακά Ιατρεία που εξυπηρετούν λίγο κόσμο, που θα μπορούσαν κάλλιστα να πηγαίνουν και να μην καταφεύγουν γιατροί από διθέσια ιατρεία, δυο φορές την βδομάδα, γιατί ήδη οι ανάγκες είναι μεγάλες. Είναι γεγονός πως υπάρχει πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε να εξυπηρετήσουμε τους κατοίκους του χωριού».
Ο εξοπλισμός με τις πολύτιμες λέξεις ψυχραιμία και σύνεση χρειάζεται. Γιατί προφανώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να είσαι καταπιεσμένος εργαζόμενος στο νευραλγικό πόστο της υγείας, εκεί που η διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου είναι και θέμα ψυχραιμίας και εσωτερικής ηρεμίας. Καθημερινά η δυσανασχέτηση των πολιτών που αντιμετωπίζουν οι γιατροί αυξάνεται, ωστόσο όντας ευαισθητοποιημένοι προσπαθούν να κατευνάσουν την δυσφορία των ασθενών. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνουν «Κάθε μήνα έχουμε 150 βιβλιάρια που προσκομίζουν οι υπάλληλοι, από το “Βοήθεια στο Σπίτι” και εκεί που τα γράφαμε κάθε Παρασκευή, τα γράφουμε μέσα στην βδομάδα και πρέπει να εξυπηρετούμε ταυτόχρονα και τον κόσμο που βρίσκεται στα ιατρεία, με το ωράριό μας να παρατείνεται συνεχώς. Είναι γεγονός, πως δυσκολευόμαστε για το πότε θα γράψουμε τα βιβλιάρια, καθώς στο ενδιάμεσο γράφουμε βιβλιάρια και στις κοπέλες από το “Βοήθεια στο Σπίτι” και ο κόσμος που ήδη είναι στο γραφείο εκνευρίζεται. Επιπλέον, αναγκαζόμαστε, δυστυχώς, να προβαίνουμε και σε επισκέψεις κατ’ οίκων, αν και οι κάτοικοι είναι διακριτικοί καταλαβαίνουν πως παρατείνεται το ωράριό μας και δεν ζητούν να επισκεφτούμε και επιπλέον ασθενείς».
Ωστόσο οι αρμόδιοι φαίνεται πως κρατούν τα αυτιά τους ερμητικά κλειστά, εφόσον σύμφωνα με τους γιατρούς «Όσες φορές και αν έχουμε προσπαθήσει να διαμαρτυρηθούμε για αυτή την κατάσταση, δεν έχει διαφοροποιηθεί κάτι. Είναι και οι κάτοικοι αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια, οι οποίοι τηλεφωνούν στο κέντρο Υγείας για να διαμαρτυρηθούν, ωστόσο κυριαρχεί η ειρωνεία από την πλευρά τους, καθώς υποστηρίζουν ότι πολλά διθέσια περιφερειακά ιατρεία, θα έπρεπε να είχαν ένα αγροτικό ιατρό και όχι δύο».
Από την 1η Ιουλίου του 2012 η ηλεκτρονική συνταγογράφηση των φαρμάκων, έγινε υποχρεωτική ωστόσο δεν υπάρχει ο επαρκής εξοπλισμός για να την υποστηρίξει. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στα διθέσια ιατρεία. Όπως τονίζουν γιατροί των περιφερειακών Ιατρείων « Οι υπολογιστές δεν επαρκούν. Όλα τα διθέσια περιφερειακά ιατρεία θα έπρεπε να έχουν εξοπλιστεί με δύο Η/Υ. Ωστόσο με τη δικαιολογία ότι οι ανάγκες της περιοχής καλύπτονται με έναν υπολογιστή, αναγκαζόμαστε να συνταγογραφούμε εναλλάξ. Τα άτομα είναι πολλά και για το λόγο αυτό, υποχρεωνόμαστε να φέρουμε τους δικούς μας υπολογιστές από τα σπίτια μας, ώστε να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες των πολιτών».
Ωστόσο σε περιοχές που είναι διορισμένοι οι ιατροί και υφίστανται διθέσια ιατρεία η ύπαρξη ιντερνέτ θεωρείται δεδομένη. Κάτι τέτοιο όμως, φαίνεται πως δεν ισχύει. Τα διπλανά χωριά, επειδή στερούνται του διαδικτύου, δεν σημαίνει πως δεν έχουν δικαίωμα στο πολύτιμο αγαθό της υγείας. Για αυτό όπως αναφέρουν γιατροί των Περιφερειακών Ιατρείων«Εξυπηρετούμε και τα διπλανά χωριά ,τα οποία δεν διαθέτουν ιντερνέτ για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, οπότε πηγαίνουμε κοιτάμε το βιβλιάριο του κάθε ασθενή, ελέγχουμε τα φάρμακα που πρέπει να πάρει, γιατί υπάρχει όριο στα φάρμακα που πρέπει να λάβει. Σημειώνουμε πάνω στα βιβλιάριά τους, τα σφραγίζουμε και σε ένα απλό χαρτί γράφουμε μαζί με το ΑΜΚΑ τα φάρμακα που πρέπει να συνταγογραφήσουμε στον καθένα και επιστρέφουμε στο χωριό όπου είναι η οργανική μας θέση εκτελούμε την συνταγογράφηση και την επόμενη μέρα οι ασθενείς περνούν από το ιατρείο και λαμβάνουν τις συνταγές τους».
Βέβαια η ιδέα της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης η οποία θα είναι σύγχρονη, με δικλείδες ασφαλείας, αποτελώντας εργαλείο στα χέρια του γιατρού και του φαρμακοποιού και όχι εμπόδιο στην άσκηση της φαρμακευτικής περίθαλψης, αποτελεί προσδοκία ανεκπλήρωτη. Στο πλαίσιο αυτό οι γιατροί λησμονούν τις καλές εποχές της χειρόγραφης συνταγογράφησης η οποία εκτελείται όταν το σύστημα πέφτει και αναφέρουν πως «Η χειρόγραφη συνταγογράφηση γινόταν όταν έπεφτε το σύστημα. Έπρεπε να καταχωρούμε τις συνταγές σε ειδικό βιβλιαράκι, το οποίο αποστέλλεται στον ΕΟΠΠΥ, και διευκρινίζει το χρονικό διάστημα που έπεσε το σύστημα και τον αριθμό των συνταγών που εκτελέστηκαν».
Η καθαριότητα έχει εκλείψει. Στο φιλότιμο των γιατρών στηρίζεται η καθαριότητα των ιατρείων!
Με επίκληση την οικονομική στενότητα και την έλλειψη χρημάτων η καθαριότητα των Περιφερειακών ιατρείων είναι σε υποτονικό επίπεδο . Ήδη η αγανάκτηση πολλών πολιτών που κατοικούν στα χωριά και επισκέπτονται τους συγκεκριμένους χώρους, είναι μεγάλη αφού είναι αναγκασμένοι. Επιπλέον, και οι γιατροί οι οποίοι είναι σε απόγνωση, δεν μπορούν να ανεχτούν άλλο αυτή την απαράδεκτη κατάσταση και εξάρουν πως «Τα ιατρεία είναι παραμελημένα, οι τουαλέτες για το κοινό είναι ακαθάριστες και δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν κόσμο, καθώς και το υπόλοιπο ιατρείο είναι σε άσχημη κατάσταση. Οι καθαρίστριες σκουπίζουν επιφανειακά και πετούν μόνο τα σκουπίδια μιας και ουσιαστικά έρχονται μόνο μία φορά τη εβδομάδα και τα χρήματα είναι πολύ λίγα».
Οπότε έρμαια αυτής της απαράδεκτης κατάστασης είναι οι γιατροί των περιφερειακών ιατρείων, όπου πολλές φορές καθαρίζουν τα ιατρεία, παρόλο που δεν είναι στην αρμοδιότητά τους, επικαλούμενοι το φιλότιμο των καθαριστριών. Αν η εποχή επιτάσσει να είμαστε πολυπράγμονες, η ρήση αυτή έχει βρει την απόλυτη έκφανσή της στο πρόσωπο των γιατρών. Επειδή, λοιπόν, είναι υπέρμαχοι της άποψης πως το ιατρείο δεν είναι μόνο ιατρική επιστήμη, αλλά είναι επιπρόσθετα και πρακτικά τα ζητήματα, όπως η καθαριότητα του χώρου, στο πλαίσιο αυτό τονίζουν πως «Καθαρίζουμε το κτίριο, πλένουμε κουρτίνες, πλένουμε τα μπάνια, αδειάσαμε το κτίριο, πιστεύαμε ότι οι καθαρίστριες με τη θέα και μόνο αυτού του εγχειρήματος θα συγκινούταν, ωστόσο δεν έγινε».
Ωστόσο αν και οι ακραίες λύσεις καμιά φορά ταρακουνούν τους υπαίτιους και επιφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, γιατροί των περιφερειακών ιατρείων δηλώνουν πως «Μέχρι τώρα το χαρτί της μισθοδοσίας το υπέγραφε ο κάθε αγροτικός. Στην παρούσα φάση το υπογράφει η Προϊσταμένη κατ’ εντολήν μας. Δεν έχουμε ωστόσο καμία διάθεση να σταματήσουμε την εντολή και να μην πληρώνονται οι καθαρίστριες».
Μαρασμός και από τις εγκαταστάσεις των Περιφερειακών ιατρείων
Φρούδες αποδεικνύονται οι μεγαλόπνοες ελπίδες όχι φυσικά για αναβάθμιση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, αλλά για τη διατήρησή της σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο.
Τα κτίρια έχουν καταστραφεί λόγω υγρασίας και το βασικότερο πρόβλημα είναι οι εγκαταστάσεις θέρμανσης. Ειδικά τα συστήματα θέρμανσης είναι απαρχαιωμένα, καθώς όπως τονίζουν γιατροί των Περιφερειακών ιατρείων «Σωλήνες σπάνε τα κτίρια γεμίζουν με νερά και δεν αποκαθίστανται. Υπάρχουν αίθουσες όπου τα καλοριφέρ δεν λειτουργούν. Ωστόσο, δεν είναι εύκολο σε διθέσια ιατρεία να στοιβάζονται συνάδελφοι σε ένα γραφείο. Δεν είναι λειτουργικό».
Γίνεται σαφές, λοιπόν, πως οι συνθήκες εργασίας είναι δύσκολες, οι μισθοί χαμηλοί για τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι γιατροί, τα μέσα ελάχιστα και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν τα περιφερειακά ιατρεία να υπολειτουργούν. « Δεν γίνεται να διοριζόμαστε σε μία θέση και χωρίς χαρτί απόσπασης, να μας μετακινούν όπου θέλουν. Αν υπήρχε ανάγκη για θέσεις περιφερειακών ιατρών μέσα στην Καστοριά, το κράτος θα είχε μεριμνήσει. Δεν γίνεται να μας ειρωνεύονται ότι στα διθέσια δεν έχει κόσμο και να μας μετακινούν στην Καστοριά. Ποιος ο λόγος που προκηρύχθηκε διθέσιο; Θα μπορούσε και ένα άτομο να το καλύψει. Οπότε καταλαβαίνετε, ότι αντιβαίνει στην προκήρυξη δεδομένου του γεγονότος πως τα πράγματα άλλαξαν με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Ενώ η οργανική μας θέση είναι σε χωριό, πως είναι δυνατόν να συνταγογραφούμε για άτομα μέσα από την πόλη της Καστοριάς;».
Δυστυχώς φαίνεται να ισχύει στρατιωτικός νόμος, όπου κυριαρχεί η ειρωνεία και η υποτίμηση, καθώς και η ρήση «αποφασίζομεν και διατάζομεν. Επειδή λοιπόν οι γιατροί δεν βαυκαλίζονται και δεν θεωρούν πως επί της υφιστάμενης διοικήσεως όλα είναι τέλεια, σημαίνει ότι έχουν συνειδητοποιήσει την κατάσταση η οποία φαντάζει μη αναστρέψιμη. Όπως τονίζουν οι γιατροί των Περιφερειακών ιατρείων «Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει υποστήριξη από τους ανώτερους, γιατί γνωρίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και είναι στοιχειώδη πράγματα».
