Ανέλπιστα πολύς ο κόσμος που συνέρρευσε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Άργους Ορεστικού (κόσμημα το κτίριο για τον νομό μας) για να παρακολουθήσει απόψε το βράδυ το θεατρικό έργο του Μάριου Ποντίκα “Το Τρομπόνι” σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή. Άλλο ένα δείγμα της δίψας
του Καστοριανού λαού για πολιτιστικές εκδηλώσεις και θεάματα πέρα από τα κλαρίνα, τις μπύρες και σουβλάκια.
Τελικά πολλοί αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τον χώρο του πολιτιστικού κέντρου πριν καν ξεκινήσει η παράσταση αφού η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά από νωρίς και δεν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις για όλους παρ’ όλο που “επιστρατεύτηκαν” και αρκετές έξτρα καρέκλες.
Δεν ήξερες, δεν ρώταγες ?
Βέβαια, κάποιοι από αυτούς που τελικά κατόρθωσαν να βρουν θέση αν ήξεραν την υπόθεση του έργου μάλλον θα άφηναν ευχαρίστως το κάθισμά τους σε άλλους αν κρίνουμε από σχόλια που ακούσαμε κατά την αποχώρηση τους.
Και αυτό όχι γιατί είχαν ενστάσεις για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ή τις ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά περισσότερο για τα μηνύματα πολιτικο-ιδεολογικής αναφοράς που ανέδυε το σενάριο του συγγραφέα και έρχονταν σε άμεση σύγκρουση με τις προσωπικές τους κοινωνικο-πολιτικές πεποιθήσεις.
Την επόμενη φορά, είναι σίγουρο πως θα συλλέξουν περισσότερες πληροφορίες πριν δουν κάποιο θεατρικό έργο. Ο Πελοπίδας και το τρομπόνι του τους έκατσε πολύ βαριά βραδιάτικα. Ίσως να έφταιγε και εκείνη η ριμάδα η αφίσα που προδιέθεται για κάτι ποιο “ανάλαφρο” και άφηνε υπόνοιες για μια ξένοιαστη βραδιά γεμάτη γέλιο.
Οι “αναμνήσεις” μιας άλλης εποχής μερικές φορές πονάνε ακόμα και μετά από πολλά χρόνια.
